Умару Бангура. Прамая гаворка.

18.09.2015

"У Сьера-Леонэ ўся краіна заўзее за мінскае Дынама"
Інтэрв'ю Умару Бангура карэспандэнту газеты Прэсбол Сяргею Азаркевічу
Прэсбол, 17 верасень 2015, №142 (3710)


 

 

 

- Як справы?
- Выдатна. Зусім хутка зноў стартуем у групавым раўндзе Лігі Еўропы. І ўсё астатняе адыдзе на другі план. Напрыклад, не надта ўдалы матч з "Гранітам" ў чэмпіянаце Беларусі. Стараюся, як і ўсе, разняволіцца, аднак пры гэтым факусавацца толькі на бліжэйшай гульні.

 

- Давай пагаворым пра нашу групу. Табе яна падабаецца?

- Вядома, гэта не гранды еўрапейскага футболу - усё магло быць нашмат больш складана. Аднак усё роўна нам трапілі вельмі моцныя каманды. Па-іншаму на такой стадыі быць не магло. Глядзеў відэа з удзелам усіх апанентаў - у іх добры падбор футбалістаў і высокая якасць гульні. Але гэта не значыць, што мы баімся. Вядома, не. Трэба проста сур'ёзна ставіцца да кожнага суперніка, і ўсё будзе добра.
 

- Што трэба ведаць пра "Вікторыю"?
- Бачыў пару матчаў чэшскай каманды ў кваліфікацыі Лігі чэмпіёнаў. Мне спадабалася. Каманда знаходзілася ў выдатнай форме, моцныя гульцы. Але і мы добра сябе адчуваем, пастараемся ёй супрацьстаяць і, вядома, узяць у Чэхіі пункты.

 

- Фаварыт групы - "Вільярэал"?
- Адзін з фаварытаў. Іспанскі клуб прадстаўляе адну з наймацнейшых ліг свету. Зрэшты, у футболе можа здарыцца ўсё, што заўгодна. І пакуль табліца яшчэ "пустая", нашы шанцы роўныя. Мы таксама ўпэўненыя ў сваёй моцы і спадзяемся, што зможам узяць пункты і ў матчах з іспанцамі. У мінулым годзе абгульвалі ж "Фіярэнціну" на выездзе. Чаму ў гэтым не паўтарыць?

 

- Што наконт "Рапіда"? Чэмпіёна Аўстрыі вы прайшлі, чаму б не прайсці віцэ-чэмпіёна ...
- Яны з "Зальцбургам" супастаўныя па ўзроўні. Да таго ж "Рапід" таксама кваліфікаваўся ў Лігу чэмпіёнаў. Моцная каманда. Бачыў іх матчы з данецкім "Шахцёрам" - украінцы ледзь-ледзь іх прайшлі. Таму трэба рыхтавацца да такога ж вар'яцкага супрацьстаяння, якое ў нас было з "Зальцбургам". Пасля таго, што нам давялося перажыць у плэй-оф, наўрад ці можна разлічваць, што група будзе лёгкай вандроўкай.

 

- І "Вікторыю" ты бачыў, і "Рапід". Самастойна рыхтуешся супрацьстаяць форвардам супернікаў?
- Напэўна, кожны з нашых футбалістаў, акрамя трэніровак, рыхтуецца яшчэ і персанальна. У нас ёсць добры шанец праявіць сябе і паказаць добры вынік. Таму пастаянна ў думках толькі маючы адбыцца матч. Аднак не акцэнтую увагу на дзеяннях суперніка - усё ж такі ў кожнай гульні свой сцэнар. Хутчэй думаю пра сваю гульню, як буду дзейнічаць у той ці іншай сітуацыі. Хоць, безумоўна, суперніка таксама трэба вывучаць.

 

- Ваш былы галоўны трэнер Душан Угрын - не чужы чалавек для "Вікторыі". Выходзіць, чэхі будуць дастаткова ведаць пра "Дынама"?
- Не думаю. Той каманды, якая была пры Угрыне, ужо няма. У футболе ўсё хутка мяняецца, кожныя 90 хвілін гульні - гэта нешта новае. Ды і на полі можа здарыцца ўсё, што заўгодна. У кожным выпадку, веру, што мы здольныя зрабіць сюрпрыз.

 

- Як "Зальцбург", так?
- О так! Гэта былі самыя вар'яцкія матчы, у якіх я калі-небудзь прымаў удзел. Ужо з "Цюрыхам" давялося пастарацца, а з "Зальцбургам" - гэта наогул нешта! Асабліва для абаронцаў. Не паспяваеш перавесці дух, як мяч зноў апынаецца ў тваёй зоне. Ляціць і ляціць. Увесь час знаходзішся ў напружанні і чаканні новай пагрозы. І я такі шчаслівы, што тады ў Аўстрыі ў нас атрымалася выстаяць. Вар'яцкая гульня!

 

- Затое вы "псіханулі" ў Брэсце.
- Так, але ўсё роўна ўсе разумелі, што ў Зальцбургу будзе куды больш складана. Бо бачылі, на што здольныя аўстрыйцы, а ў іх складзе тым больш з'явіўся Сарыяна - выдатны форвард, ён у выніку нам і забіў. Мы праявілі выдатную канцэнтрацыю, але ўсё роўна прапусцілі два.

 

- Што было ў тваёй галаве ў той момант?
- Увесь час думаў пра тое, каб не дапусціць памылак. Часам яны здараюцца, але трэба адразу ж пра іх забываць. Два галы ў пачатку кожнага з таймаў - вялікі стрэс. Мы прапусцілі - і ўсё роўна пры гэтым трэба працягваць гуляць ад абароны. Іншы варыянт - трымаць мяч, але супраць такой моцнай каманды гэта было практычна нерэальна. Пастаянна казаў сабе: змагайся, змагайся да апошняга. Лічылі хвіліны, з апошніх сіл спрабавалі пратрымацца да серыі пенальці. Ну, а потым Гутар ... Саша - проста прыгажун! Гэта быў ягоны дзень.

 

- Давай вернемся ў пачатак сезону. Ён у цябе не атрымаўся. Чаму?
- Часам такое здараецца. Узнікаюць пэўныя праблемы ў клубе, у цябе нешта не атрымліваюцца, пачынаюцца памылкі. Але ўсё роўна стараешся не сумаваць, бо ты сам ведаеш, чаго варты і на што здольны. Так і я - стараўся канцэнтравацца на добрым, затым пачаў даганяць хлопцаў у "фізіцы", набраў гульнявы тонус і зусім хутка адчуў сябе лепш. Ну, а прычыны? Гэта дзесьці ўнутры мяне, напэўна. Асабістае ...

 

- Мяркуючы па настроі хлопцаў і атмасферы, каманда задаволеная зменай трэнерскага штабу?
- Хто б ні быў нашым трэнерам, усё роўна спрабавалі выкладвацца на трэніроўках і ў матчах на поўнай праграме. Стараліся працаваць над сабой, выпраўляць недахопы, дзень за днём. Так, пры Рашавічы атмасфера ў калектыве палепшылася, як і вынікі. Але я б не хацеў распаўсюджвацца аб тым, што адбываецца ўнутры каманды.

 


- Што скажаш аб цяперашнім становішчы "Дынама" ў чэмпіянаце?
- Другое месца - наша пастаянная праблема. Мы ўвесь час недзе блізка ад БАТЭ, але ніяк не можам яго дагнаць. І так шмат гадоў. Ведаю, што дынамаўскім заўзятарам (а можа, і не толькі) гэта ўжо моцна надакучыла - на працягу столькіх гадоў адзін Барысаў. І ў мінулым годзе тая ж гісторыя - маглі ж пазмагацца за золата, аднак гублялі пункты там, дзе не трэба было гэта рабіць. У адрозненні ад суперніка. У той жа час мы трэніруемся, працуем, стараемся, аддаем усе сілы, каб выправіць сітуацыю. На жаль, пакуль гэтага не адбываецца. Нам трэба здзейсніць яшчэ адзін скок.

 

- Між тым вас ужо падціскае "Мінск"?
- Так, вядома. Гэтая каманда вельмі добрая цяпер. Яны знаходзіцца вельмі блізка, і мы гэта маем на ўвазе, аднак усё роўна глядзім толькі наперад.

 

- Ты ўжо другі год у Беларусі - усё яшчэ адкрываеш для сябе нешта новае ў нашай краіне?
- Не думаю, што паміж мінулым годам і гэтым ёсць нейкая розніца. Тут нічога не памянялася: надвор'е такая ж, футбол такі ж, краіна такая ж. Усе аднолькава. Затое я паспеў лепей адаптавацца да жыцця ў Мінску. І да побыту, і да каманды.

 

- Ты распавядаў, што твае першыя ўражанні ад Беларусі былі не самыя прыемныя?
- Гэта было нядоўга і звязана, напэўна, толькі з аэрапортам, калі ўпершыню прыехаў у Мінск. Затое як толькі ўбачыў горад, настрой палепшыўся. А цяпер ужо адчуваю сябе нашмат лепш. Мне тут усё падабаецца. Жыву ў добрай кватэры ў прыгожым месцы. Выбрацца кудысьці пагуляць - наогул ніякіх праблем. Часам сустракаюся з сябрамі, часам адпраўляюся ў парк. Але асноўны час, вядома, у маім жыцці займае футбол. Гэта мая праца. А акрамя таго, і па тэлевізары гляджу нямала матчаў.

 

- Прагрэсу ў вывучэнні рускай мовы, мяркуючы па ўсім, у цябе не назіраецца?
- У-у-у, так і ёсць. Справы ідуць не надта добра. Часам спрабую запамінаць нейкія словы, але вывучыць рускую - для мяне гэта занадта складана. Так што буду, як і раней, звяртацца да дапамогі перакладчыка.

 

- На стасункі з парнёрамі гэта неяк уплывае?
- Не, у нас добры калектыў. На трэніроўках весела. Калі хтосьці жартуе, праўда, не заўсёды разумею. Але часам ведаю, пра што гаворка.

 

- З цябе таксама жартуюць?
- Ха! Не ўжо, гэта я, хутчэй, люблю падкалоць хлопцаў.

 

- У гэтым годзе ў "Дынама" з'явіўся яшчэ адзін афрыканец - Мунір. Ёсць у вас нешта агульнае?
- О, не, нічога. Так, Махамед таксама з Афрыкі, але з Лівіі. Гэта вельмі далёка ад Сьера-Леонэ, як геаграфічна, так і ў плане менталітэту. Зусім іншы свет, нічога агульнага.

 


- Калі ты апошнім разам быў на радзіме?
- Больш за два гады таму ... Вядома, гэта вельмі сумна. Вельмі сумую па Сьера-Леонэ, па Фрытаўне - маім родным горадзе. Гэта ўсё праз сітуацыю ў краіне, хоць быццам бы паступова паляпшаецца, такой пагрозы эпідэміі больш няма. Думаю, праз некалькі месяцаў усё будзе зусім добра. Аднак пакуль тая ж нацыянальная зборная праводзіць матчы за межамі краіны. Дома, па-ранейшаму, не дазваляюць. Выступаем у розных месцах, апошнюю сустрэчу з Кот-д'Івуарам гулялі ў Нігерыі. У цэлым усё было добра, нас прыехала падтрымаць мноства заўзятараў з Сьера-Леонэ, плюс некаторыя мясцовыя гледачы таксама за нас заўзелі. Згулялі 0:0 - добры вынік, улічваючы, што супрацьстаялі, на маю думку, лепшай камандзе ў Афрыцы. Для Сьера-Леонэ нічыя ў такім матчы - вялікае дасягненне. Да таго ж прыемна, асабліва мне, што не прапусцілі.

 

- У Сьера-Леонэ сочаць за поспехамі "Дынама"?
- Нават не сумнявайся - сочаць. Вельмі шмат людзей глядзяць на мяне, заўзеюць за каманду. І за Лігай Еўропы таксама будзе сачыць уся краіна.

 

- На Радзіме ты вельмі папулярны?
- Ха, напэўна, можна так сказаць. Калі прыязджаў, многія мяне пазнавалі на вуліцах, у крамах, пастаянна прасілі аўтографы і фота.

 

- У Беларусі - пазнаюць?
- Ужо часцей, чым гэта было ў мінулым годзе. Многія мяне ведаюць, аднак выправіцца ў горад пагуляць для мяне не будзе вялікай праблемай - ніхто не падыдзе. Няма ніякага ціску, ніхто не даведаецца. Гэта Беларусь, маленькая цікавасць да футболу. Атмасфера тут зусім іншая, падчас матчаў на стадыёнах у тым ліку. І гледачоў на трыбунах мала.

 

- У Сьера-Леонэ Нашмат больш?
- О, футбол у мяне на радзіме вельмі папулярны. Ім цікавяцца літаральна ўсе. А калі дома гуляе нацыянальная зборная, пачынаецца поўнае вар'яцтва. На кожную трэніроўку прыходзяць тысячы людзей, яны хочуць бачыць усё. Толькі і ўяўляеш: а што ж тады будзе на матчы? Сьера-леонцы - гарачыя заўзятары. Калі зборная прайграла - лепш заставацца ў гатэлі, усе незадаволеныя, могуць быць праблемы. Затое калі перамагла - ты герой, і цябе будуць насіць на руках. На трыбунах заўзятараў ну проста вельмі шмат. Глядзі: нацыянальны стадыён месціць 55-60 тысяч. Але падчас матчаў на ўсіх не хапае месцаў. Людзі выходзяць на бегавыя дарожкі па перыметры поля, цалкам іх запаўняюць, стаяць там. Хто больш сьмелы - залазіць на мачты асвятлення, абляпляюць іх, каб лепей бачыць. Кажу табе, гэта татальнае вар'яцтва. Уяві, як гэта быць футбалістам. Ты літаральна адчуваеш, што вось гэта матч твйго жыцця, і ты не маеш права згуляць дрэнна і падвесці гэтых людзей.

 

- Праблем у такой цісканіне не ўзнікае?
- Не, таму што на кожнай гульні вельмі-вельмі шмат супрацоўнікаў службаў бяспекі. Яны літаральна ўсюды. Прынамсі, на футбольным полі дыскамфорту гульцам гэта не дастаўляе.

 

- Магу ўявіць, што будзе, калі зборная вернецца ў Сьера-Леонэ пасля двухгадовага перапынку ...
- О, гэта будзе вялікае свята для ўсёй краіны. Ведаю, што людзі вельмі засумавалі па футболе.

 

- Твая сям'я на радзіме? З ёй усё ў парадку?
- Так, яна ў Фрытаўне. Усё добра, усе здаровыя, ніякіх праблем. Пастаянна на сувязі з роднымі, кожны дзень размаўляю па тэлефоне.

 

- Вялікая сям'я?
- Пяць дзяцей, я сярод іх самы малодшы. Па мерках Сьера-Леонэ - сярэдні варыянт. Часта бывае больш дзяцей.

 

- Тваё дзяцінства прыйшлося на складаны перыяд грамадзянскай вайны. Можаш распавесці?
- Ведаеш, для кожнага афрыканскага дзіцяці дзяцінства - гэта па-любому складана. І заняткі футболам - адна з нешматлікіх рэчаў, якія могуць палепшыць тваё жыццё. Таму ён такі папулярны ў Афрыцы. Аднак далёка не ва ўсіх ёсць магчымасць звязаць сваё жыццё з гульнёй, тым больш калі ідзе вайна. Мне пашанцавала, таму я лічу сябе шчаслівым чалавекам. З сябрамі ўдалося трапіць у дзіцячую каманду, якой кіравалі французы. Гэта азначала добрую арганізацыю: розныя ўзросты, юнакі - потым старэйшыя, ёсць буцы, майкі, іншая экіпіроўка, кішэнныя грошы. А значыць, ёсць добрая жыццё і шанец на нармальную будучыню.

 

- Юнацкі чэмпіянат свету 2003 года табе таксама дапамог?
- Вядома. Нечаканасцю было ўжо тое, што наша зборная кваліфікавалася на афрыканскі турнір, а затым мы зусім трапілі на "свет". Сенсацыя! Зразумела, выдатна памятаю тое першынство ў Фінляндыі, гульню з іспанцамі, за якіх выступалі Давід Сільва і Фабрэгас. Удзел у тым чэмпіянаце дапамог мне пераехаць у Еўропу і збудаваць кар'еру тут.

 

- І што далей? Не думаю, што футбаліст, якога паўтара гады таму запрашалі ў ангельскую прэм'ер-лігу, лічыць мінскае "Дынама" сваёй столлю?
- Давай пачакаем хоць бы да канца сезона. Паўтару, зараз я цалкам факусуюся толькі на бліжэйшых гульнях, і ні пра што іншае не хачу думаць. Безумоўна, кожны футбаліст хоча гуляць у самых моцных клубах. Аднак важна яшчэ знаходзіцца там, дзе ты адчуваеш сябе шчаслівым ...

 


- Не магу не зазірнуць у твой пакой для абутку. Колькі пар прыкупіў за апошні час?
- Ой, не ведаю нават. Не лічыў. Нямала.

 

- З Чэхіі збіраешся што-небудзь прывезці?
- Ха, можа быць! Паглядзім. Наогул, не заўсёды атрымліваецца схадзіць па крамах за мяжой. Часам занадта стамляюся, часам няма магчымасці выбрацца.

 

- Адкуль наогул такі запал да рэчаў?
- Не ведаю. Мне гэта падабаецца. Калі бачу нейкую рэч, якая мне па душы, абавязкова купляю. Такая ўжо мая прырода ...


Сяргей Азаркевіч, Прессбол

* Пераклад на беларускую мову ад афіцыйнага сайта ФК Данама-Мінск

 

Каментарыi

Для таго, каб пакінуць каментар, неабходна аўтарызавацца на сайце
Навіны па тэгах