Антон Сарока: "Такіх эмоцый, як у Віцебску, я раней не адчуваў ..."

15.12.2017

Падводзім вынікі мінулага сезона з найлепшым бамбардзірам нашай каманды. Частка 2.

 

 

 

 

 

Ён той футбаліст, пра якога можна ўпэўнена сказаць - сама сціпласць. Нападніка мінскага «Дынама» вельмі няпроста разгутарыць нават пасля пераможных матчаў, у якіх і ён сам «прыклаў нагу» да выніку. Ён не любіць кідацца словамі і прывык ісці да выніку без лішніх размоў, моўчкі. У наш клуб Антон вярнуўся праз сем гадоў, каб даказаць, што ён здольны гуляць у вялікім клубе і вырашаць сур'ёзныя задачы. Даказаў? Так, без сумневаў. Найлепшы бамбардзір «Дынама» ў 2017 годзе забіў семнаццаць мячоў, але гэта для яго не мяжа. Разам з Антонам мы яшчэ раз узгадалі мінулы сезон і «прайшліся» па самых памятных яго момантах ...


Фота: - Reuters.

 

Частка другая.

 

Вернемся да сярэдзіны сезона. Раскажы, як праходзіла твая служба?
- Яна нічым не адрознівалася ад службы якога-небудзь іншага жаўнера. Так, мне вельмі моцна дапамагалі там, і гэтым людзям я хачу яшчэ раз сказаць дзякуй. Мне і іншым хлопцам давалі магчымасць займацца спортам, трымаць сябе ў форме. Былі ў нас пэўныя ўмовы, і гэта вельмі дапамагло. Не сказаў бы, што мне было цяжка, ды і што тут надзвычайнага? Многія праз гэта праходзяць. Акунуцца ў атмасферу вайсковай часткі таксама трэба было. КМБ мы таксама праходзілі, прынялі прысягу, і затым я зноў вярнуўся ў каманду.

У Мазыры каманда пацешна сустрэла тваё вяртанне. Так было задумана?
- Спланаваны акцыя атрымалася... Ёсць у нас чалавек у камандзе, які адказвае за падобны крэатыў, ён і прапанаваў пасля гола зрабіць такое прывітанне. Праўда, па задумцы гол павінен быў я забіць (усміхаецца). Наогул мяне выдатна падтрымлівалі, пакуль я быў у войску, але трэба было пра гэта забываць і вяртацца да футбола. Добры матч супраць «Іслачы» атрымаўся потым - гол на апошніх секундах, вядома, гэта вельмі эмацыйна. У тыя дні быў юбілей нашага клуба, таму мы падарылі вялікае свята і сабе, і нашым заўзятарам.

Якімі запомніліся матчы ў кваліфікацыі Лігі Еўропы?
- З кожнай камандай было няпроста, усе навучыліся гуляць у футбол. Той жа «Рунавік», калі памятаеце - на выездзе сустрэча атрымалася цяжкай, бо гулялі ў незвычайных умовах: туман, цяжкае паветра, плюс выдаленне яшчэ атрымалі. Але здолелі і выйгралі. У Македоніі таксама было жорстка - адна спякота чаго варты. Выйгравалі 1:0, кучу момантаў забіць не змаглі, а ў канцы яшчэ і з пенальці прапусцілі. Добра, што дома змаглі адыграцца, нягледзячы на ​​тое, што перад матчам было ў нас хваляванне.

Але кіпрыётаў прайсці не атрымалася ...
- Матч у Ларнаке наогул згадваць не хачу, было вельмі цяжка на Кіпры, ды і лік кажа сам за сябе. Але ў Мінску мы былі гатовыя адыграцца і, лічу, мы заслужылі тую перамогу. Згулялі вельмі добра, але не атрымалася. Зноўку шмат момантаў, мы змаглі закрыць суперніка, але ў канцы, на контратацы, прапусцілі. Тым не меньш пасля таго матчу заўзятары нам апладзіравалі стоячы - гэта дарагога варта.

Таксама каманда вылецела з розыгрышу Кубка Беларусі. Цяжка было назіраць за той сустрэчай?
- Любы матч, які ты назіраеш з трыбуны - даецца вельмі нялёгка, бо ты перажываеш і нярвуешся значна больш. Моладзь? Ну гэтым хлопцам ж не па пятнаццаць гадоў, ім пара гуляць і даказваць тое, што яны могуць гуляць на дарослым узроўні. Так атрымалася, нажаль - мы хацелі зачапіцца за еўракубкі, і нам далі адпачыць перад матчам з АЕКам, таму і сгуляў рэзервовы склад. Так, мы вылецелі і там, і там, і нам заставалася толькі канцэнтравацца на чэмпіянаце.

 

Гэта ж і дапамагло. Да гульні ў Брэсце мы наогул балаў не гублялі.
- У нас быў вельмі добры адрэзак, мы перамагалі, нарасцілі адрыў да чатырох балаў, але ў Брэсце нам не пашанцавала. Так, была класная атмасфера, антураж матчу, але поле было вельмі цяжкім, і тое, што было на полі, футболам назваць цяжка. Нажаль, у той барацьбе перамаглі нас, хоць момантаў забіць было больш у нас. Знерваваліся, з'ехалі дадому, рыхтавацца да матчу супраць БАТЭ.

Ажыятаж таго «класіка» быў неверагодным, пагодзішся?
- Было вельмі прыемна, што сабралася так шмат людзей і ў той атмасферы было сапраўды прыемна гуляць. Мы ведалі, што фан-сектару на матчы не будзе, але мы верылі, што нас прыйдуць падтрымаць на цэнтральнай трыбуне. За нас заўзелі не толькі нашыя заўзятары, але і іншыя спартсмены, той жа Аляксей Калюжны, хакеісты «Дынама». Антураж сапраўды быў класным. І трыбуны сапраўды дапамагалі нам.

Не заслугоўвала «Дынама» паразы тады ...
- Мы ведалі, што барысаўцам будзе цяжэй, чым нам. Усё ж да вочнай сустрэчы ў іх была гульня супраць «Арсенала». Мы ведалі, што калі не будзем ім даваць прасторы, то мы будзем бліжэй да перамогі. У прынцыпе, у нас усё атрымлівалася. Мы маглі вызначыцца ў першым тайме, кантралявалі сітуацыю на полі і не давалі падняць ім галаву. Потым мы ўжо размаўлялі з хлопцамі з БАТЭ, і яны сапраўды не чакалі, што мы так выдатна правядзем той матч. Але яны нездарма з'яўляюцца чэмпіёнамі столькі гадоў і тую гульню змаглі давесці да пераможнага канца. І зноўку мы не змаглі рэалізаваць свае моманты. Лічу, што ў тым паядынку мы заслугоўвалі як мінімум нічыі.

Як перажывалі тую няўдачу?
- Нават пасля матчу на вуліцы да нас падыходзілі простыя людзі і жадалі поспеху. Зычылі не хвалявацца. Ды мы і самі разумелі, што мы яшчэ нічога не ўпусцілі, і ў нас ёсць усе шанцы на поспех, тым больш наперадзе нас чакаў вызначальны паядынак супраць «Шахцёра». Нічога не заставалася, акрамя як працаваць да канца сезона.

І ў Салігорску мы пачалі хаваць чэмпіёнскія надзеі «Шахцёра».
- Калі перад матчам у Брэсце ў нас было чатыры балы перавагі, то ў Салігорску гэтыя ж чатыры балы мы саступалі. Былі цяжкія ўмовы надвор'я і поле было не ў лепшым стане, але ў хлопцаў адчуваўся вар'яцкі настрой на гэты матч. Гэта адчувалася і на лаўцы запасных. Тады мы былі лепш «Шахцёра» ва ўсіх кампанентах, сто адсоткаў, і гэта многія пацвярджала. Усё было па справе.

 

Фатальным, магчыма, быў хатні матч супраць «Славіі». Напэўна, і такое трэба перажыць - 31 удар па браме і не адзін не трапіў у мэта.
- У нас сапраўды тады нічога не атрымлівалася наперадзе, а свае моманты госці пачалі атрымліваць толькі тады, калі мы ўжо пачалі раскрывацца. Мяч проста не хацеў залятаць у сетку, і такое перажываецца цяжка. Зараз можна сказаць, што той матч аказаў вырашальны ўплыў на турнірную табліцу. Крыўдна, вельмі, бо і «Славія» была тады не ў лепшай форме, шмат прайгравала, а мы іх абыграць не здолелі. А не згубі мы там балы ...

Упадніцкіх настрояў пасля гэтай нічыі не было?
- І ўсё адно, нягледзячы на ​​чарговую страту, мы разумелі, што ў нас застаюцца шанцы, і вось зараз сапраўды мы не мелі права на памылку. Трэба было дамагчыся максімальнага выніку, вось і ўсё. Хаця б дзеля заўзятараў мы павінны былі ўзяць 12 балаў з 12, бо гуляем мы для іх. Вядома, матч супраць «Іслачы» атрымаўся такім эмацыйным, бо я змог перапыніць сваю «сухую» серыю і забіць. Усё ж у нападнікаў такое бывае, ты не можаш забіваць заўсёды. Нават у Крышціяну Раналду такое бывае, чаго здзіўляцца?

«Слуцку» ты таксама забіў, а заўзятары зноў убачылі цікавае святкаванне забітага мяча. Галы Клімовічу прысвячаў?
- Так выйшла, што ён сядзеў на замене, а я гуляў ... У жыцці мы вельмі добра стасуемся, таму радасцю забітага гала хацелася падзяліць і з ім таксама. Ну сам жа Андруха да мяне на поле прыбегчы не можа, прыйшлося бегчы мне да яго (усміхаецца).

 

Вырашальны матч усяго сезону здарыўся ў Віцебску. Настрой быў залімітавы?
- Ехалі ў Віцебск у добрым настроі, хоць і разумелі, што «Віцебск» каманда вельмі якасная, і яна заўсёды імкнецца гуляць у футбол. Але мы былі ўпэўненыя ў сабе, ўпэўненыя, што мы пераможам. Для нас гэта быў матч года, і нам бы проста не даравалі б, калі б мы прайгралі. Так, было цяжка, але пасля гола стала лягчэй.

У перапынку вынік сустрэчы ў Гарадзеі вам паведамлялі?
- Не, стараліся думаць толькі аб сваёй гульні, бо мы выйгравалі толькі ў адзін мяч, і здарыцца магло ўсякае. Нельга было расслабляцца. Выйшлі на другі тайм яшчэ больш упэўнена і забілі яшчэ тры галы. Скончыўся матч, і пачалося самае цяжкае - да нас на поле выбеглі заўзятары, многія дасталі тэлефоны і пачалі глядзець за тым, што адбываецца ў Гарадзеі. Гэта былі самыя цяжкія хвіліны, калі ты чакаеш і ... Пятнаццаць секунд вырашылі ўсё. Што было потым - не хочацца ўзгадваць.

Ці адчуваў падобнае калі-небудзь?
- У футбольным плане - дакладна не. Крыўдна было да слёз, плакалі усе і я не выключэнне ... Тым не меньш, нас выдатна падтрымалі ў тым матчы нашы заўзятары, іх прыехала шмат і дзякуй ім за гэта. Сапраўды, было крута. А потым яшчэ нас сустрэлі па дарозе дадому, нас павіншавалі - гэта вельмі запомнілася. Што сказаць - трэба рухацца далей зараз і спадзявацца, што ў наступным годзе ў нас усё атрымаецца.

 

Дваццаць адзін выніковы бал (17 + 4) за сезон - найлепшы вынік у тваёй кар'еры.
- Па вялікаму рахунку, на вялікім узроўні я пачаў гуляць толькі ў мінулым годзе, калі «Гарадзея» выйшла ў вышэйшую лігу. Карыстаючыся выпадкам, хочацца сказаць вялікі дзякуй Сяргею Валер'евічу Яромку, які ў маім футбольным жыцці адыграў вялікую ролю і шмат чаго зрабіў для мяне. Ён мяне паставіў на патрэбны шлях у «Гарадзеі», верыў у мяне, ды і ён паспрыяў таму, каб я апынуўся ў «Дынама». А гэты год для мяне найлепшы, але я не хачу на гэтым спыняцца - веру, што далей будзе лепш.

Пад канец сезону ў «Дынама» ўтварылася сапраўды вельмі грозная лінія нападу - шэсць з сямі галоў у лістападзе на рахунку тройкі Хлёбас-Сарока-Хвашчынскі.
- Дзіма Хлёбас - добры футбаліст, Валодзя Хвашчынскі - мне было вельмі камфортна з імі гуляць. Быў і Ураш Нікаліч, які аддаваў шмат перадач і гуляў у той жа пазыцыі. Так, была канкурэнцыя, але гэта былі працоўныя моманты. Паўтаруся, у нас быў выдатны калектыў і хацелася б сказаць усім дзякуй за гэты год.

Ну што, пара заканчваць, вынікі падведзены і засталося некалькі слоў перадаць нашым заўзятарам.
- Размова, так, падыйшла да канца. Хачу сказаць вялікі дзякуй усім трэнерам, хто працаваў з намі ў гэтым годзе, усім хлопцам і асаблівае дзякуй нашым заўзятарам, якія нас падтрымлівалі заўсёды і ўсюды, дзе б не гулялі. Ці было добра, ці дрэнна, але вы заўсёды былі з намі. Хачу пажадаць нам усім у наступным годзе змагацца толькі за самыя высокія вынікі.

 

Каментарыi

Для таго, каб пакінуць каментар, неабходна аўтарызавацца на сайце