Ніно Галавіч - 50 матчаў за Дынама.

07.07.2018

Харвацкая абаронца Дынама правёў за наш клуб 50 матчаў.

 

 

 

 

 

Наколькі хутка для цябе праляцеў гэты важны адрэзак у 50 матчаў?
- Напэўна, усё ж гэтыя 50 матчаў сапраўды хутка праляцелі. Тут, у Беларусі, падчас сезону няма паўзаў, матчы гуляем кожны тыдзень.

Але гуляць без паўз - гэта нармальная з'ява.
- У гэтым няма ніякіх праблем, але, напрыклад, там, дзе я гуляў раней - заўсёды было дзве паўзы ў годзе, тут - толькі адна. У Беларусі ты гуляеш практычна без перапынку ад пачатку сезону і да снежня, таму час ляціць хутка. Вядома ж, я рады, што ў «Дынама» прыняў удзел ужо ў пяцідзесяці гульнях.

Памятаеш свой дэбют?
- Вядома! Першы матч і першы гол - такое нельга забыць. Так атрымалася ... (усміхаецца). Гулялі за Кубак Беларусі супраць берасцейкага «Дынама» на вуліцы Маякоўскага - першы матч у годзе быў для нас. Дарэчы, у гэтым годзе першы матч сезону мы таксама гулялі на «Маякоўке», і я таксама вызначыўся. Счаслівае месца для мяне.

 

 

Ты гуляў у чэмпіянатах Харватыі і Ізраіля, ці моцна беларускае першынство саступае па сваім узроўні?
- У цэлым, вядома ж, я задаволены сваім выбарам, але калі параўноўваць і ўзровень футбола, і інфраструктуру, то ўсё ж у Харватыі, хоць і не нашмат, але справы лепш. Усё ж такі клубы даволі часта выходзяць у вырашальныя раўнды кваліфікацыі еўракубкаў ці нават у групавы этап. А ў Ізраілі, да прыкладу, нават каманда, якая знаходзіцца ўнізе турнірнай табліцы, можа дазволіць сабе заплаціць нядрэнную суму для набыцця нейкага футбаліста. Тут, у Беларусі, такога быць не можа. А насамрэч два-тры цікавых гульцы на полі могуць нешта змяніць для каманды. Таму ўзровень чэмпіянату Ізраіля, адназначна, таксама вышэй.

Ці задаволены ты, што для працягу сваёй кар'еры ты абраў Беларусь?
- Вядома я задаволены, тым больш, «Дынама» - гэта добрая каманда з імем і гісторыяй. У Харватыі гэты клуб таксама ведаюць, таму, калі ў мяне паўстаў такі варыянт працягу кар'еры, то я доўга не думаў і адразу ж падпісаў кантракт.

Твой самы памятны матч за «Дынама»?
- Напэўна, гэта быў матч у мінулым годзе, у Віцебску. Нягледзячы на ​​тыя эмоцыі, якія былі пасля. Але гэта было нешта нерэальнае: мы згулялі свой матч і чакалі завяршэння яшчэ двух, каб зразумець, якое ж месца мы зоймем у выніку. Зразумела, я вельмі запомніў і свой дэбют, бо мне ўдалося забіць у тым матчы.

 

 

А самы памятны матч са знакам «мінус»?
- Гэта былі таксама матчы мінулага сезону, якія мы згулялі на «Трактары» - супраць «Віцебска» і «Славіі». У тых сустрэчах мы не мелі права губляць балы, бо гулялі на вачах сваіх заўзятараў, якія чакалі перамогі. Матч супраць «Віцебска» наогул атрымаўся дрэнным, бо мы прапусцілі цэлых тры мячы, а столькі нам яшчэ не забівалі ... Магчыма, на той момант назапасілася пэўная стомленасць, якая і адбілася ў тым паядынку.

6 галоў за 50 матчаў. Атрымліваецца, дынамаўскі этап - найлепшы ў тваёй кар'еры.
- Нават і не ведаю, што сказаць. У Харватыі я згуляў амаль сто матчаў, але забіў усяго двойчы. У Ізраілі - не забіваў наогул. Ну а ў Беларусі ўсё атрымліваецца. Ведаеце, тут ёсць свае тактычныя нюансы, дзякуючы якім мне ўдаецца забіваць. Не буду раскрываць сакрэты (усміхаецца).

Які гол табе запомніўся больш за ўсё?
- Складанае пытанне. Хай гэта будзе гол, які я забіў у браму клуба «Работнічкі». Усё ж Ліга Еўропы, і гэта было даволі цяжкае супрацьстаянне для нас.

 

 

У гэтым годзе ты даволі арыгінальна святкуеш свае забітыя мячы. У гонар чаго гэты перфоманс?
- Не, я не Робін Гуд (смяецца). Раней я з сябрамі любіў гуляць у «World of Warcraft», і там у аднаго персанажа была вось такая «фішка». І тады мае сябры жартам параілі святкаваць свае галы гэтак жа. Вось і павялося (усміхаецца).

Зараз капітанская павязка належыць табе. Задаволены, што за паўтара года ты вырас да капітана каманды?
- Калісьці даўно я быў капітанам у маладзёжнай камандзе «Спліта». Пасля таго, як я трапіў у аснову, праз нейкі час, я дарос да капітана. У Ізраілі за сем месяцаў, зразумелая справа, атрымаць павязку было немагчыма. Зараз жа я ў Мінску, і за паўтара года мне ўдалося стаць капітанам. Безумоўна, я вельмі рады гэтаму і лічу, што гэта поспех, што мне даверылі такую ​​ролю ў камандзе.

У Мінску ў цябе таксама з'явіліся сябры сярод заўзятараў нашага клуба, ці сапраўды?
- Так, шмат хлопцаў мне пішуць у Фэйсбук, Інстаграм. З кімсьці я добра маю зносіны, праўда. Мне часта жадаюць поспеху, перамог і, вядома ж, гэта прыемна. Я стараюся адказваць усім.

 

Тэгі: Сезон-2018

Каментарыi

Для таго, каб пакінуць каментар, неабходна аўтарызавацца на сайце
Навіны па тэгах