"На тэму аднолькавых прозвішчаў Юры Аляксандравіч не жартаваў"

13.08.2019

Інтэрв'ю газеце "Прэсбол", 13.08.2019. Аўтар: Мікалай Іваноў.

 

 

 

 

 

 У сталічным дэрбі ўсё ішло да нічыёй, але скончылася драматычнай дынамаўскай перамогай. На апошняй хвіліне паядынку сваю маладую галаву ўмела падставіў Аляксандр Чыж, чым прынёс "бела-блакітным" стратэгічна важную перамогу. На наступны дзень з 22-гадовым абаронцам звязаўся карэспандэнт "ПБ" - і ўзяў першае ў кар'еры футбаліста вялікае інтэрв'ю. Пачалі з галоўнага.


- Прыемна забіваць, асабліва пераможныя галы. Але трэба аддаць належнае ўсёй нашай камандзе, якая змагалася да апошняга. Мы ўсе паказалі характар, забілі на апошніх хвілінах і першага тайма, і другога.

 
- Гэты кутні - штучная камбінацыя?

- Можна і так сказаць. "Стандарты" адпрацоўваем на трэніроўках, кожны гулец ведае, у якую зону яму трэба ісці. У маім выпадку варта падзякаваць Валеру Кічіну за класную падачу.

 

- Як увогуле гульня? Не чакаў такога супраціву ад гараджан?

- З "Мінскам" заўсёды цяжка гуляць, усёж сталічнае дэрбі. У першым тайме яны імкнуліся кантраляваць мяч, гналі наперад. У нас не ўсё атрымлівалася, але ў перапынку трэнер паказаў на памылкі і распавёў, дзе і як варта дадаць. У выніку мы ўзялі мяч пад кантроль і дамагліся перамогі.

 
- Гэта твой другі гол у вышэйшай лізе. Першы памятаеш?

- Ха, таксама забіў "Мінску" пасля розыгрышу кутняга! Праўда, за "Нафтан". Кірыл Пячэнін левай нагой падаў у штрафную - і я перавёў мяч у сетку. Дарэчы, дэбютаваў у вышэйшай лізе таксама супраць "Мінска". У 2017-м, на Маякоўке. Пакуль атрымліваецца, што "Мінск" - мая каманда.

 
- Зараз у цябе ёсць гол за "Дынама", у твайго сябра і калегі Максіма Швецова - не. Падшпільваеш?

- Не-не. З Максам у нас усё добра. Проста ён на "стандарты" не ходзіць. А для абаронцы, мабыць, гэта адзіная магчымасць вызначыцца. Можа, калі-небудзь з падбору заб'е - і тады ўжо я яго павіншую.


- Чаму не пабег святкаваць гол да відэаблогера, які чакаў за брамай?

- Ды я не заўважыў! Было так шумна, хлопцы збегліся ... Ужо потым на відэа звярнуў увагу, што Саша Строк клікаў, таксама радаваўся. Калі атрымаецца, абавязкова скарыстаюся такой магчымасцю ў наступны раз. І адсвяткуюць у стылі Арцёма Мілеўскага.

 

 

- Распавядзі пра свой футбольны шлях. Як усё пачыналася?

- Сам я з Бярозы. Канкрэтна трэніравацца пачаў гадоў у дзесяць. Аднойчы да нас у горад прыехаў Дзмітры Сяргеевіч Абакумаў - набіраць гульцоў. Ён не мясцовы, звярнуўся па дапамогу да майго старэйшага брата Максіма: "Ёсць тут у вас дасведчаныя людзі?" Брат распавёў пра мяне. Праз нейкі час на школьным перапынку Дзмітры Сяргеевіч мяне неяк знайшоў і запрасіў на трэніроўку. Так і пачалася мая кар'ера. Можна сказаць, трэнер мяне за руку прывёў, выхаваў і літаральна праз тры гады адправіў у мінскае "Дынама".


- Над пераездам доўга разважаў?

- Ды якое там - адразу ж пагадзіўся! Праўда, быў нюанс. У Бярозе я гуляў левага хаўбека, а ў "Дынама" сказалі, што атакуючых хлопцаў у іх дастаткова. А вось на пазіцыю левага абаронцы, маўляў, хлопца не хапае. Я адказаў: няма праблем. Прыехаў на прагляд, спадабаўся трэнеру Мікалаю Крукаву, які вёў хлопцаў 1997 года нараджэння, і праз паўгода стаў часткай каманды. Не адразу, таму што мяне доўга не маглі засяліць у інтэрнат. Ну а праз некалькі гадоў трапіў у дублюючы склад. Гэта здарылася ў 2014-м пры Сяргеі Ясковічы, калі мы сталі чэмпіёнамі.


- У вышэйшай лізе ты дэбютаваў у 2017-м пры Сяргеі Гурэнку ...

- Працаваць пад яго кіраўніцтвам пачаў годам раней - у дублі. Памятаю, на пачатку сезону прапусціў пару тыдняў з-за дрэннага самаадчування. Калі ачуняў, Сяргей Віталевіч парадаваў: лячу з першай камандай, якой кіраваў Вук Рашавіч, на збор у Турцыю!

Гэта значыць Гурэнка ўжо тады нешта ўва мне бачыў. А ўжо ў 2017-м, так, я згуляў супраць "Мінска".


- Ільсціць давер Сяргея Вітальевіча?

- Вядома, гэта адчуваецца. Трэнер ведае ўсе мае якасці, пастаянна размаўляе са мной ужо на працягу некалькіх гадоў. Калі б не давяраў - мяне б у "Дынама" не было.


- Камандзіроўка ў "Нафтан" у 2017-м была карыснай?

- Вядома. У сярэдзіне таго сезону Гурэнка падышоў і сказаў, што мне трэба адужэць, пагуляць "па мужыках". Я быў толькі за, бо хацелася прагрэсаваць. Вось так зьявіўся варыянт з "Нафтанам", на які я адразу ж пагадзіўся. У наваполацкага клуба быў няпросты перыяд: праблемы з грашыма, дазаяўкай футбалістаў ... Але, лічу, гэты час пайшоў мне на карысць. Трэба сказаць дзякуй Алегу Сідарэнкаву, які даверыў мне месца ў стартавым складзе. У "Дынама" я вярнуўся сапраўды больш моцным. Гурэнка ўбачыў, што я вырас, што магу прагрэсаваць і чапляцца за месца ў аснове.


- Гуляць на "Атланце" - рамантыка? Зараз выступаеш на новенькім "Дынама" ...

- Так, поле ў Наваполацку было не лепшай якасці. Часам трава была занадта высокай ці, напрыклад, сухой. А пра ўсё астатняе нават казаць не хочацца. З "Дынама", вядома, не параўнаць. Розныя планеты. Але для мяне галоўным было атрымаць гульнявую практыку, і ў гэтым плане я задаволены.

 

 

- Як бавіў час у Наваполацку?

- Глядзеў фільмы, серыялы. Дарэчы, менавіта ў Наваполацку пачаў чытаць кнігі! Так што гэты перыяд пайшоў мне на карысць ва ўсіх аспектах. А жыў на базе, за горадам. Нядрэннай, дарэчы, базе. З трэнажорнай залай, лазняй, басейнам. Там і ў тэніс можна было пагуляць, і ў більярд. У горад асабліва не выбіраліся.


- У 2018-м ты вярнуўся ў "Дынама", але амаль не гуляў. Перажываў?

- Натуральна. Любы малады футбаліст перажывае за свой прагрэс. У мінулым годзе ў мяне было вельмі шмат траўмаў і хвароб, якія не давалі гуляць. У адным з матчаў няўдала сутыкнуўся з супернікам у подкате, зрабіў здымак - расколіна плюсневай косткі. Затым захварэў ангінай. А ў сярэдзіне другога круга тузануў цягліцу задняй паверхні сцягна - аднаўляўся два месяцы. Трэнер разлічваў на мяне, падтрымліваў, але здароўе падвяло.


- Аб надзённым. Балюча ўспрыняў вылет з Лігі Еўропы?

- Было вельмі непрыемна прайграваць дома "Ліепаі". Супернік нам быў па сілах. Дапусцілі пару памылак, а свае магчымасці забіць не выкарысталі. Але лічу што лепш не спыняцца на мінулым. Пачаўся другі круг чэмпіянату, і ў астатніх гульнях трэба выціскаць максімум.


- У гэтым сезоне чэмпіёнства не відаць. Ці я памыляюся?

- Паўтаруся, у кожнай гульні трэба браць тры балы. А ў табліцу паглядзім ўжо ў канцы сезону.


- Нельга не спытаць пра іншага Чыжа - Юрыя Аляксандравіча. Вы ж не сваякі?

- Проста цёзкі. Калі шчыра, я ўжо ў Мінску даведаўся пра гэтага чалавека, гадоў у чатырнаццаць. Калі мяне пацаны "падшпільвалі": сваяк, сваяк ... Потым даведаўся, што Юры Аляксандравіч яшчэ і з Бярозаўскага раёна. Вядомы на радзіме чалавек, вельмі дапамог гораду.


- У якіх вы былі адносінах з Чыжом-босам?

- Працоўных, звычайных. Ён бос, я гулец. Калі перасякаліся, ён цікавіўся справамі, самаадчуваннем. Або пытаўся, калі я гуляць пачну. На тэму аднолькавых прозвішчаў не жартаваў.

 
- Твой брат зараз у "Рухе". А разам гулялі?

- Не давялося. Хоць, напэўна, было б выдатна. У нейкі момант быў варыянт апынуцца ў адной камандзе. Ён выступаў за "Бярозу", але я тады быў зусім "сырым" для першай лігі - не падыходзіў фізічна ...


- Цяпер ужо ён не дацягвае да твайго ўзроўню?

- Чаму ж?

 
- Жартую.

- Ха, у яго добрая левая!

 

 

Тэгі: Сезон-2019

Каментарыi

Для таго, каб пакінуць каментар, неабходна аўтарызавацца на сайце
Навіны па тэгах