Антон Сарока: "Згуляць на Стад-дэ-Франс, супраць зборнай Францыі - да гэтага я імкнуўся ўсё жыццё"

14.12.2017

Падводзім вынікі мінулага сезона з найлепшым бамбардзірам нашай каманды. Частка 1.

 

 

 

 

 

Ён той футбаліст, пра якога можна ўпэўнена сказаць - сама сціпласць. Нападніка мінскага «Дынама» вельмі няпроста разгутарыць нават пасля пераможных матчаў, у якіх і ён сам «прыклаў нагу» да выніку. Ён не любіць кідацца словамі і прывык ісці да выніку без лішніх размоў, моўчкі. У наш клуб Антон вярнуўся праз сем гадоў, каб даказаць, што ён здольны гуляць у вялікім клубе і вырашаць сур'ёзныя задачы. Даказаў? Так, без сумневаў. Найлепшы бамбардзір «Дынама» ў 2017 годзе забіў семнаццаць мячоў, але гэта для яго не мяжа. Разам з Антонам мы яшчэ раз узгадалі мінулы сезон і «прайшліся» па самых памятных яго момантах ...

 

Фота: - Reuters.

 

Частка першая.

 

Ну што, пачнем. Раскажы, як адпачываецца?
- Адпачынак праходзіць выдатна, праводжу час з сям'ёй. Ужо хутка трэба будзе прыступаць да трэніровак, але пакуль яшчэ адпачываю. Быў вельмі напружаны сезон як у эмацыйным, так і ў фізічным плане. Ну а крыху пазней пачнем ўваходзіць у трэніравальны рытм.

У складзе «Дынама» ў гэтым сезоне ты правёў больш за ўсё гульняў - трыццаць восем ...
- Плюс зборная (усміхаецца). Вядома, фізічная стомленасць за гэты год назапасілася вялікая. Яшчэ ніколі ў сваёй кар'еры я не гуляў так шмат матчаў. У тым годзе за «Гарадзею», быццам бы, я згуляў дваццаць пяць гульняў, хоць таксама быў у складзе, а тут трыццаць восем толькі за клуб. Нагрузка адчувалася, але нічога, датрывалі да канца і справіліся. У нас падабраўся класны калектыў у гэтым годзе, і добры эмацыйны фон перабіваў тыя нагрузкі, якія былі ў нас.

Якія заданні даюцца вам перад адпачынкам?
- Кожнаму далі спецыяльную праграму, па якой ты ўжо павінен працаваць пасля трэцяга тыдня адпачынку. Гэта дапамагае табе падрыхтавацца да першага збора, каб ты вярнуўся да працы не разюшаны, а крыху падрыхтаваны. Спадзяюся, што ўсе добра адпачнуць, і мы пачнем падрыхтоўку да новага сезона ў выдатным стане.

Цяжка сябе прымушаць працаваць?
- Думаю, што гэта нялёгка кожнаму. А бывае і такое, калі сезон заканчваецца, і табе трэба не толькі думаць пра сваю форму да перадсезонкі, але і над тым, дзе ты будзеш гуляць далей - гэта вельмі адцягвае ўвагу. Таму спачатку даводзіцца вырашаць гэтыя праблемы, а ўжо потым прыступаць да трэніровак. Так у мяне было ў мінулым годзе. Ну а праца ў адпачынку мае не самы цяжкі характар ​​- табе проста неабходна падтрымліваць сябе ў форме: бегаць, плаваць, гуляць, каб да пачатку работы ў цябе не з'явілася лішняя вагі.

Як у цябе праходзіла падрыхтоўка да гэтага сезона?
- Я пайшоў у адпачынак і паралельна пачалі паступаць новыя прапановы ад клубаў, трэба было вызначацца з далейшым месцам прапіскі. У мяне былі прапановы не толькі ад беларускіх клубаў, але я абраў мінскае «Дынама». Усё ж тут пачынаўся мой шлях, але я так і не згуляў ніводнага матчу за асноўны склад, ды і нейкіх памятных успамінаў пра гэты клуб, звязаных з гульнёй, у мяне не засталося, таму хацелася даказаць, што магу гуляць у гэтым клубе. Думаю, што ў мяне гэта атрымалася.

 

У «Дынама» вырашыў ісці без ваганняў?
- З пераходам у наш клуб мне дапамагаў мой агент, плюс таксама асабіста выяўляў цікавасць Сяргей Уладзіміравіч (заўв. - Бароўскі) - ён тэлефанаваў мне, размаўляў, і тое, што я пачуў, пераканала мяне перайсці ў «Дынама».

Зборы ў вас былі няпростыя ...
- Не люблю скардзіцца, але, часам сапраўды было цяжка. Але Сяргею Уладзіміравічу можна сказаць дзякуй за тое, што сабраў гэты склад. Сапраўды, мы ўсе выдатна пасябравалі і паказалі вынік. Вось гэты дух нашага калектыву і дапамагаў нам вырашаць многія праблемы. Але гэтыя зборы сапраўды адрозніваліся для мяне ад папярэдніх - было цяжка не толькі фізічна, але і псіхалагічна. Нагрузка давалася розная, у тым ліку і такая, каб мы былі да многага гатовыя маральна.

У чым гэта выяўлялася?
- Было вельмі шмат заняткаў. Не толькі на полі, але і за яго межамі. Часам складвалася адчуванне, што трэніровак праводзіцца больш чым трэба, і калі ёсць такое адчуванне, то заўсёды вельмі цяжка гэта трываць у маральным плане. Але па канчатковым выніку гэта нам і дапамагло. Сяргей Уладзіміравіч заклаў гэтую базу, а потым Сяргей Вітальевіч яе разнастойваў сваімі методыкамі, і нам стала крыху лягчэй.

У беларускім клубе, напэўна, не цяжка ўліцца ў калектыў?
- Так, таму што вельмі шмат футбалістаў гулялі адзін з адным у розных клубах, і ўсе адзін аднаго добра ведаюць. Яшчэ раз паўтаруся, што ў нашым клубе ў гэтым годзе сабралася выдатная каманда, мы былі як адна сям'я. На базе я жыў у нумары з Астравухам і Прамудравым, а летам замест Кірыла «падцягнуў» да нас у пакой Макса Жаўнерчыка.

Свой першы гол за «Дынама» у афіцыйных гульнях ты забіў толькі ў траўні. На зборах ты вызначыўся толькі аднойчы.
- Не ведаю чаму, але цяжка было з гэтым ... З чым гэта звязана? Можа быць з тым жа ўліваннем у каманду, бо дзесьці я гуляў усяго трыццаць хвілін, дзесьці па тайму, і на кожны матч былі розныя задачы. Было няпроста, бо і з пачаткам сезону праблема не вырашылася, але ўсе ў камандзе падтрымлівалі мяне: ад трэнераў да хлопцаў. Заставалася толькі верыць і чакаць.

 

Але табе працягвалі давяраць - цябе ўсё роўна выпускалі ў складзе, нягледзячы на ​​«засуху».
- І, вядома, гэта вельмі падкупляла і давала надзею. Значыць трэнер бачыў, што не толькі галамі я магу быць карысны - недзе трэба было пазмагацца, захаваць мяч, напружваць абаронцаў і выматваць іх. Каманда складаецца не з аднаго чалавека, які забівае галы - гэта адзін вялікі механізм, і ўсе працуюць дзеля адной мэты.

На старце чэмпіянату было адчуванне, што камандзе не хапала свяжосці.
- Былі цяжкія зборы і недзе нам нават эмоцый не хапала, мы былі зацкаваныя. Так, мы выйгралі «Днепр», з цяжкасцю абыгралі «Нафтан» і затым саступілі ў Жодзіна. Пасля той паразы мы трохі паніклі і бачылі, што ў нас па гульні ёсць пытанні.

Дарэчы, у тым матчы супраць аўтазаводцаў быў вельмі спрэчны момант з прызначэннем пенальці.
- Такіх момантаў хапала ў сезоне, але на гэтым не варта зацыклівацца ніколі. Так, мы можам пагаварыць пра гэта ў распранальні, абмеркаваць з трэнерамі, але ўсё роўна з гэтага карысці не будзе. Суддзя ніколі не зменіць сваё рашэнне, і гэта проста трэба прыняць. Таму які сэнс скардзіцца далей? Памыляюцца не толькі футбалісты, але і арбітры, бо ўсе мы людзі. Іншая справа, калі гэтыя памылкі носяць фатальны характар ​​і ўплываюць на вынік. Тым не меньш, гэта праца суддзі, і яму за гэта ставяць адзнакі, а спрэчнымі рашэннямі ён можа пакараць сам сябе, бо далей за дрэннае судзейства яго могуць адхіліць. Нам жа не варта на гэтым зацыклівацца, трэба гуляць далей.

Што здарылася з камандай у Гарадзее?
- Нягледзячы на ​​тое, што асабіста ў мяне была вельмі вялікая матывацыя на гэты матч, з першых хвілін было неверагодна цяжка. Выйшлі нейкія волкія і, прапусціўшы гол, проста не ведалі, як адыграцца. У першы раз такое з нашай камандай, што мы проста трапілі ў тупік і не ведалі, што рабіць далей. Той матч мы прайгралі па справе, больш сказаць няма чаго.

Пасля той сустрэчы каманду ўзначаліў Сяргей Гурэнка ...
- Пасля ў нас адбыўся сход, на якім Сяргей Уладзіміравіч развітаўся з камандай і сказаў, што больш працаваць не будзе. Мы, у сваю чаргу, вырашылі, што хто б ні быў нашым трэнерам - трэба ўсё роўна гуляць і выйграваць. Потым нам абвясцілі, што новым трэнерам будзе Сяргей Вітальевіч. Вядома, некаторыя змены здарыліся, нейкае ўзварушэнне адбылося. Ты разумееш, што новаму трэнеру неабходна ўсё даказваць нанова. Ну і з'явіліся новыя патрабаванні. Таму гульня з «Гомелем» складвалася ўжо зусім па-іншаму.

 

Пацешны момант здарыўся пасля ўзяцця брамыы. Навошта ты пабег да пустых трыбун?
- У той момант проста захапіі эмоцыі, я быў вельмі рады, што нарэшце змог забіць. Добра, што той матч завяршыўся перамогай, і тая гульня стала новай адпраўной кропкай для нашай каманды.

Тое, што ты пачаў забіваць пасля змены трэнера - супадзенне?
- Скажу так, што з Сяргеем Уладзіміравічам я размаўляў і пасля. Напэўна, так здараецца, і гэта сапраўды супадзенне. Але і пасля прыходу новага трэнера нешта ж усё роўна змянілася і гэта, напэўна, таксама адыграла сваю ролю.

Што памянялася ў тваёй гульні?
- У кожнага трэнера сваё бачанне і разуменне футбола, нам жа неабходна падладжвацца пад гэта, бо мы ўжо не дзеці і гуляем у вялікім клубе, мы прафесіяналы. Прыйшоў Сяргей Вітальевіч - мне трэба было выконваць яго ўстаноўкі. Якія? Не буду паглыбляцца ў тактыку. Скажу, што наша каманда была вельмі збалансаванай - добрая абарона, цэнтр і ўдалы напад. Хай мы забілі не больш за ўсіх, але мы забівалі тады, калі трэба было, амаль заўсёды, ну і прапусцілі меньш за ўсіх. Гэта і дало вынік.

Першы матч з БАТЭ - якім ён быў?
- Рыхтаваліся, вядома ж, сур'ёзна, разумелі важнасць паядынку. Матч выдаўся з нешматлікімі момантамі, але ў нас іх была аднолькавая колькасць, я лічу. Проста супернік змог рэалізаваць сваю магчымасць, а мы не. Мы прайгралі, але стараліся не зацыклівацца на гэтым - трэба было ісці далей. У нас быў вельмі няпросты адрэзак: Брэст, БАТЭ і «Шахцёр», таму расслабляцца часу не было.

Некаторыя спецыялісты адзначалі, што той матч у Барысаве быў адным з самых сумных за ўсю сваю гісторыю.
- Так, для заўзятара самае важнае гэта галы, і ўсе хочуць, каб кожны матч забівалі па шэсць-сем разоў, але такога ж не бывае. Усе навучыліся гуляць у абароне, а ствараць заўсёды цяжэй. Бываюць такія матчы, калі атрымоўваецца забіць толькі аднойчы. Колькі такіх матчаў у Еўропе, напрыклад? А на полі ўсё выглядае па-іншаму. З боку можа здавацца, што гульня сумная, але на полі ўсё выглядае інакш. Я не скажу, што той матч выдаўся нецікавым.

 

Драматычным выдаўся наступны паядынак, супраць гарнякоў.
- Такі неадназначны матч атрымаўся, мне ж таксама з голым пашанцавала, калі памятаеце - брамнік памыліўся. Можа быць, нам такім чынам адплацілася за тыя гульні, якія мы самі «выцягвалі» на самым фінішы. Калісьці шанцавала нам, а ў той момант - пашанцавала «Шахцёру».

Ты набраў прыстойную форму, стаў забіваць і цалкам заслужана цябе выклікаюць у зборную, але па пэўных прычынах дэбютаваць за галоўную каманду краіны табе так і не ўдалося. Вялікім ударам гэта стала для цябе?
- Вядома, было вельмі крыўдна, але і прычыны, па якіх я не змог паехаць у зборную - зразумелыя. Усё ж я ваеннаабавязаны і свой абавязак перад Радзімай у мяне таксама ёсць. Нічога надзвычайнага не здарылася, проста так супала, што ў той момант часу я не мог з'ехаць у «Нацыяналку». Так, было цяжка і многія падтрымлівалі мяне, усё ж такі шанец выпаў мне, але я разумеў, што калі працягну трымаць свой узровень, то зборная ад мяне ўсё роўна нікуды не дзенецца.

Звярнемся ад хронаметражу сезона і пераключымся на «Нацыяналку». У другой палове сезона ты нарэшце дэбютаваў за галоўную каманду краіны. Праўда, дэбют атрымаўся не самым удалым.
- Я выйшаў у канцы матчу супраць Люксембурга ... Так, прайгралі, але ўсё ж такі гэта падзея для мяне адбылася. Для беларускага футбаліста гэта вельмі важна. Супраць шведаў я выйшаў у старце і скажу, што матч быў вельмі цяжкім - усё ж такі ў іх вельмі моцная зборная. Вядома, дрэнна, што саступілі, тым больш буйна, але для мяне гэта быў вельмі важны досвед, тым больш, міжнароднага ўзроўню.

Завяршалі год два матчы супраць Нідэрландаў і французаў.
- Правялі нядрэнны матч супраць галандцаў і крыўдна саступілі ў самым канцы сустрэчы. У Францыі таксама атрымаўся добры паядынак і згуляць на такім стадыёне, супраць такой зборнай - гэта тое, да чаго я імкнуўся ўсё жыццё. Толькі ўявіце, 80000 чалавек на стадыёне - гэта ж крута!

Мандраж перадматчавы быў?
- Вядома, усё ж разумеў, што зараз прыйдзецца гуляць супраць зорак сусветнага футбола на адным з лепшых стадыёнаў у Еўропе. Як жа інакш? Калі ў цябе няма мандражу, то ты шчаслівы чалавек, і ты ўжо ўсяго дамогся. А ці гэта магчыма? Але са стартавым свістком усё знікае, і ты нават трыбун не чуеш, ты канцэнтруешся на гульні.

 

Фота: - Прэсбол.

 

Добры ж матч атрымаўся тады. Магчыма, найлепшы ў гэтым годзе для зборнай?
- Мы дакладна выконвалі ўстаноўку трэнера, ды і выглядалі нядрэнна, ў цэлым. У нас былі нядрэнныя шанцы, і мы нават маглі вярнуцца з Францыі з перамогай. У іх момантаў было не больш за нас ...

А сам мог дубль аформіць ...
- Мог, была магчымасць, але не забіў. Значыць, выканальніцкае майстэрства яшчэ трэба падцягваць і працаваць над сабой.

 


 

Другую частку інтэрв'ю чакайце заўтра.

Каментарыi

Для таго, каб пакінуць каментар, неабходна аўтарызавацца на сайце