Мінскія дынамаўцы наведалі сярэднюю школу ў вёсцы Азярычына і здзейснілі мару свайго заўзятара...

28.04.2019

Учора прадстаўнікі нашага футбольнага клуба наведалі вёску Азярычына (Пухавіцкі раён)

 

 

 

 

 

10 сакавіка, стадыён ФК «Мінск», першы матч сезона. На сектарах №4 і 5 актыўна збіраюцца людзі ў бела-блакітных шаліках. Фанаты мінскага «Дынама», нарэшце, вярнуліся на трыбуны. Стартавы свісток і панеслася, але «сектар» маўчыць ... 28-я хвіліна, на трыбуне з'яўляецца палатно з фатаграфіяй Аляксея Бялевіча - за некалькі тыдняў да адкрыцця сезону «Кашчэй» (менавіта так называлі яго ў фанацкіх колах) трагічна пайшоў з жыцця. Фан-сектар пляскае ў ладкі, да яго далучаюцца людзі на галоўнай трыбуне, яны ўстаюць са сваіх месцаў, бацькі Лёшы не могуць стрымаць эмоцый ... Так бела-блакітныя ўшанавалі памяць свайго сябра, брата і таварыша.

 


Напярэдадні вялікага свята Вялікадня свой унёсак ва ўвекавечанне памяці заўзятара зрабіў і наш футбольны клуб, якому ён быў так свята адданы. «Кашчэй» пайшоў з жыцця напярэдадні свайго 29-годдзя, а свой першы матч мінскага «Дынама» ён наведаў ва ўзросце дзесяці гадоў. Учора на Радзіму Лёшы (вёска Азярычына, Пухавіцкі раён) адправіліся прадстаўнікі нашага клуба, фанаты і два Максіма - Швецоў і Плотнікаў, і гэта не выпадкова, бо маладыя футбалісты - выхаванцы мінскага «Дынама», ды і з фанацкім сектарам хлопцы знаёмыя не па чутках, самі бывалі там, і не адзін раз…

 


Заехаўшы на магілу Аляксея, мы адправіліся ў сярэднюю школу, туды, дзе рос Лёша, дзе працуе дырэктарам яго маці - Людміла Леанідаўна. У «Кашчэя» была мара, апрануць хлопцаў сваёй роднай школы ў футбольную форму яго любімага клуба, каб «Дынама» было часткай не толькі яго жыцця, але і ўсёй вёскі. На жаль, выканаць сваю мару ён так і не паспеў, таму гэта павінны былі зрабіць мы.

 


Школьнікі сустрэлі нас ва ўласнай спартыўнай форме сіняга колеру. На спіне надпіс: «Дынама-Азярычына», на грудзях ініцыялы Аляксея. Шчыра скажам, убачыць такі сваеасаблівы філіял у невялікай вёсцы недалёка ад Мінска - для нас было вялікім і вельмі прыемным здзіўленнем. У невялікай спартыўнай зале сабралася каля 50 чалавек. Тут былі вучні не толькі мясцовай, але і школы з суседняй вёскі, а акрамя вучняў у зале былі і бацькі рабят. Паўгадзіны невялікай прэс-канферэнцыі ў фармаце «пытанне-адказ» праляцелі вельмі хутка. Хлопцы ў зале задавалі абсалютна любыя пытанні, пачынаючы ад сваёй гісторыі траплення ў вялікі футбол, заканчваючы сваімі таемнымі страхамі. Было весела і пазітыўна, а школьнікі з затаіўшы дыханне слухалі адказы футбалістаў.
 


А затым раздача аўтографаў і самае цікавае - гульня ў футбол, бо для чаго яшчэ мы ўсе тут сабраліся? Хлопцы падзяліліся на дзве каманды, адправілі Максімаў па розныя бакі барыкад, узялі мяч і ўзяліся за справу. Назіраць за такой гульнёй было вельмі цікава! Бо на адным полі бегалі не толькі хлапчукі, але і дзяўчынкі, а ў браму адной з каманд і ўвогуле стаў бацька аднаго з вучняў. А з якім азартам у вачах па полі бегалі футбалісты маладзёжнай зборнай Беларусі! Вось ужо дзе былі самыя сапраўдныя эмоцыі і шчырая радасць у вачах дзяцей. Дарэчы, каманда Плотнікава перамагла з лікам 2:0, а сам Максім стаў аўтарам забітых мячоў, «Шэве» ж вызначыцца не атрымалася - занадта добры быў брамнік.

 


Людміла Леанідаўна была неверагодная шчаслівая і ўдзячная нам за такую ​​сустрэчу: «Дзеці і бацькі нашых хлопцаў засталіся вельмі задаволеныя. Я думаю, што Лёша ўсё бачыў і таксама быў вельмі рады. Спартыўная форма выглядае супер. Уражанняў у хлопцаў шмат, і думаю гэтая сустрэча дасць новы штуршок футболу ў нас у вёсцы і сын будзе шчаслівы». Школа ў падарунак ад нашага клуба атрымала сетку футбольных мячоў і самае галоўнае - сапраўдную футбольную форма з дынамаўскім лагатыпам. То - пра што марыў Аляксей, яго мара спраўдзілася.

 


Сумесныя фатаграфіі на памяць, экскурсія па школе ў суправаджэнні Людмілы Леанідаўны - прыемных успамінаў ва ўсіх удзельнікаў сённяшняга візіту ў Азярычына застанецца шмат. А самае галоўнае - выкананая мара нашага таварыша, ды і сапраўдных заўзятараў нашага клуба сёння стала больш. Аляксей быў адданым фанатам мінскага «Дынама», за яго плячыма больш за сотню «выездаў» за родны клуб, які ён любіў усім сэрцам. Яно перастала біцца занадта рана, але памяць пра яго будзе жыць вечна.

 

Каментарыi

Для таго, каб пакінуць каментар, неабходна аўтарызавацца на сайце
Навіны па тэгах