Іван Гарбар: Я ганаруся хлопцамі, яны ўсе вялікія малайцы.

06.11.2019

Трэнер Дынама-2008 пра пераможны турнір да 65-годдзя ФК Кайрат.

 

 

 

 

 

Калі пачаць з трохі агульных пытанняў, дык гэта першы візіт дынамаўскай Акадэміі ў Казахстан. Як вам краіна, горад?

- Алматы вельмі прыгожае месца, вядома. Горы, прырода - выгляд надзвычайны. Горад сам па сабе дзеліцца на дзве часткі, і верхняя як раз у гарах месціцца. Калі прыехалі туды, +20 было на двары, а падымаемся на вышыню - снег ляжыць. Цікава вельмі.


Няма адмысловай неабходнасці пытацца, але ўсё ж - ці задаволены турнірам Акадэміі «Кайрат»?

- Так, зразумела. Нам вельмі прыемна, што атрымалі запрашэнне. Гэтая акадэмія даволі вядомая, і калі Сяргей Усеваладавіч сказаў пра магчымасць паехаць, я адразу адгукнуўся: толькі «за». Даўно не памятаю, каб хтосці з юнакоў наогул ездзіў у Казахстан на турніры, акрамя моладзёжных зборных. Добры падбор супернікаў быў, зноў жа: каманды з Узбекістана, Казахстана, Расіі. Вельмі карысна, каб сілы свае праверыць.

Што тычыцца арганізацыі турніру, то ўсё было на вышэйшым узроўні. Прынялі нас добра, сустрэлі адразу ў аэрапорце, прывезлі ў гатэль. Вельмі ветлы персанал, людзі вакол таксама добразычлівыя ўсе. Непасрэдна правядзенне ўсіх матчаў таксама ацэньваю высока. Заўсёды быў транспарт, пунктуальна забіралі і прывозілі каманды. Ну і асобным пунктам трэба згадаць, думаю, пра гульні на натуральных палях. Гэта неверагодна крута. Але ў іх усё зроблена такім чынам.

У самім клубе, атрымліваецца, чатыры базы. Самая маленькая і простая - для прагляду дзяцей. Другая ўжо з двума натуральнымі палямі, плюс невялікі ўнутраны манеж у корпусе, на ёй трэніруюцца хлопцы, якім ад 6 да 13 гадоў. Трэцяя для старэйшых узростаў і дубля, па схеме такая ж, як і папярэдняя, ​​але ёсць і база з трэнажорнай залай, і медыцынскім аддзяленнем, а таксама пажыўны і жыллёвы блокі. Для развіцця футбола там створаны ўсе ўмовы.

 

 

На турніры вы згулялі з чатырма казахскімі і адной узбекскай камандамі. Якія ўражанні ад іх стылю гульні, моцна адрозніваецца?

- Мы згулялі з «Жас-Кыранам», з «Кайрат Ф» (зборная філіялаў), «Кайрат А» (ужо непасрэдна каманда Акадэміі) і «Астаной». Скажу так - гэта добрыя каманды. Цяпер у «Кайрат» з футбалістамі Акадэміі працуюць нямецкія спецыялісты, і гэта бачна. У каманд папулярны максімальны прэсінг і контрпрэсінг - хуткі выхад у атаку за кошт кароткіх перадач. За ўсе гульні ні разу ніхто ад абароны з намі не згуляў. У гэтым галоўная розніца паміж беларускімі і казахскімі турнірамі. У нас, напрыклад, на чэмпіянаце горада практычна ўсе ад абароны гуляюць, а там усе прэсінгуюць. Гэта добрая практыка для хлопцаў была, мы таксама спрабавалі ўвесь час у кароткія перадачы выходзіць. У цэлым, прыстойны ўзровень у іх выхаванцаў, і я думаю, што ў бліжэйшыя некалькі гадоў яны яшчэ дададуць.


Дарэчы, у «Кайраце» вас не толькі арганізатары сустрэлі, але і нехта яшчэ, хто вельмі добра знаёмы нашым заўзятарам.

- Так, без Сярогі Паліцевіч не абышлося :). На самой справе, дзякуй яму вялікі за ветлівасць. Сяргей прыйшоў на турнір, глядзеў гульні, пацанамі быў вельмі задаволены. Прызнаваўся, што жадае хутчэй дзіцячым трэнерам працаваць. Правёў экскурсію па базе, усё паказаў. Абмеркавалі з ім футбол, вынікі асноўнай каманды. Вельмі хацеў на наш фінал трапіць, але ў гэты час ім трэніроўку паставілі. Хлопцам пару слоў сказаў, матываваў працаваць над сабой, не здавацца, каб дасягнуць выніку. Ён вялікі малайчына.

 

 

На паўфінале і фінале турніру многім запомніўся ваш нападаючы пад нумарам 7.

- Гэта Глеб, капітан каманды. Вядома, кідаецца ў вочы, што ён высокага росту, на галаву амаль вышэй астатніх хлопцаў, але ў гэтым толькі плюсы. Звычайна ў высокіх дзяцей бываюць праблемы з каардынацыяй, але ў яго ўсё выдатна ў гэтым плане. Да таго ж вельмі тэхнічны, футбольны інтэлект у хлопца надзвычайны. Многія замежныя спецыялісты, хто бачыў яго гульню, кажуць, што гэта будучы Пітэр Краўч (усміхаецца). У яго нават свае фанаты з'явіліся ў Алматы, насамрэч. У фінале былі чутныя крыкі падтрымкі «Глеб, наперад», «Сямёрка, забівай».


Вы прайгралі толькі адзін матч, на групавым этапе і, што вельмі сымбалічна, перамаглі гэтую ж каманду ў фінале. Можна сказаць, што гэта быў прынцыповы рэванш?

- «Пахтакор» - моцная каманда, ніхто не будзе з гэтым спрачацца, таму перамагчы іх у заключнай гульні неверагодна прыемна. У першай гульні, трэба прызнаць, мы прайгралі выключна з-за сваіх памылак. За кожную прамашку, так атрымалася, нас пакаралі. Хлопцы не забівалі ў тых момантах, якія стваралі. У фінале ўжо такога не было, ні ў нас, ні ў іх. Памылак было памене, ды і гульня пераважна ў цэнтры поля ўвесь час ішла. Быў шанец забіць, калі ў перакладзіну трапіў мяч, і ў сапернікаў магчымасць з'яўлялася, але тады ўдар прыйшоўся на плячо брамніка. Пасля напружанай барацьбы перамога вельмі эмацыйная атрымалася, але гэта заслужана. Хлопцы шчаслівыя былі, гэта і на фота бачна.

Я ганаруся імі, яны ўсё вялікія малайцы. Канец сезону зараз, столькі гульняў, але хлопцы ўсё роўна не здаюцца. Трапілі толькі вось на спад, калі ў Літву паехалі на «Ateitis Cup», амаль з усімі унічыю гулялі. Да Казахстану прыйшлося хутчэй аднаўляцца. Каб не перагружаць фізічнай нагрузкай, схадзілі і ў аквапарк, трохі адпачылі, падцягнуліся (усміхаецца). Мы ж там выступалі не толькі за сябе, але і за краіну біліся, таму самааддача была на вельмі высокім узроўні
.

 

 

З практычнага пункту гледжання турнір быў карысны?

- Не без гэтага. Калі працуеш з дзецьмі, для цябе кожны турнір карысны. Гэта своеасаблівая кантрольная работа. Мы глядзім, чаму навучыліся хлопцы за час трэніровак, як гэта рэалізуюць, дзе ёсць памылкі, што трэба выправіць. Тут таксама шмат чаго пабачыў для будучай працы, будзем удасканальвацца.


На відэа з першынства Мінска і вось цяпер з турніру часта трапляюць моманты вашай гутаркі з хлопцамі перад матчам. Чым матывуеце будучых чэмпіёнаў?

- Я заўсёды ім кажу: пацаны, вы павінны ўцямяшыць, што вы - самыя моцныя. Вы, ніхто іншы! І толькі вы можаце сябе настроіць, даказаць, што мацней. Вы выходзіце за свой родны клуб, за горад, за краіну - значыць, трэба паказаць, што вы найлепшыя, каб на вас глядзелі і здзіўляліся. Тады будзе вынік, будуць запрашэнні ад іншых каманд. (Нас, дарэчы, вось ужо запрасілі на турнір у Узбекістане, які пройдзе 20 сакавіка).

Мы можам многае вам сказаць, каб зарадзіць энергіяй, але ніхто лепш за вас саміх гэтага не зробіць. Заўсёды ведайце, што вы найлепшыя, працуйце на гэта - і тады ўсё прыйдзе.

Тэгі: Школа

Каментарыi

Для таго, каб пакінуць каментар, неабходна аўтарызавацца на сайце
Навіны па тэгах