Прэса пра нас: Прэсбол

04.04.2018

Інтэрв'ю Арцёма Салаўя газеце Прессбол

Аўтар: Сяргей Азаркевіч
Прессбол, №25 (4144) ад 3 красавіка 2018

 

 

 

 

- Куды зараз накіроўвашся?
- Ездзілі з сям'ёй у госці да сваякоў у Брэст, зараз вяртаюся дадому. Трэба зноў прыступаць да трэніровак і рыхтавацца да наступнага матчу.


- У родную Бярозу па дарозе не заскочыў?
- Не, наогул, наведваю бацькоў не так часта, як хацелася б. Калі гуляў у "Віцебску", дарога наогул была вельмі доўгай, каля 500 кіламетраў. Калі два выходныя - увесь час праводзіць у дарозе, таму выбіраўся, толькі калі паўза вялікая.


- Калі загаварылі пра Бярозу, адразу паўстала асацыяцыя з Юрыем Чыжом.
- Так, ён мой зямляк, ён там папулярны. У камандзе, вядома, часам падшпільваюць. Ну, не толькі мяне. Ёсць яшчэ Саша Чыж, таксама з гэтых мясцін. У яго яшчэ прозвішча такое ж ...


- Як табе старт сезону? На маю думку, ваш матч з "Тарпеда" атрымаўся самым жывым у першым туры.
- Напэўна, пагаджуся. Глядзеў некаторыя іншыя матчы - каманды ў асноўным не рызыкавалі, галоўнае было не прапусціць. Што да нашай сустрэчы, важна было перамагчы ў першай гульні. Жодзінцы - моцная каманда, моцна пагуляла на нашых нервах. Упэўнены, з імі нікому не будзе проста, асабліва на выездзе. Асабліва нервовай была канцоўка. Мяне замянілi, сядзеў на лаўцы і думаў: можа, пайсці ў распранальню ўжо? Не ведаю, як трэнеры вытрымліваюць глядзець на такія матчы з боку. Не скажу, што "Тарпеда" мела стоадсоткавыя моманты, але наш Санька Гарбуноў некалькі разоў выратаваў. Думаю, гледачам спадабалася.


- Як перанёс пераезд у Мінск?
- Выдатна. Даўно хацеў з жонкай ужо і дома пажыць, а то Гродна, Віцебск ... Усе футбалісты, напэўна, жадаюць жыць у сталіцы. Таму, калі запрасілі на прагляд у "Дынама", спадзяваўся, што застануся. Дома, самі разумееце, добра. У "Віцебску" не сталi чыніць перашкоды. Размаўляў і з дырэктарам, і з трэнерам - без праблем адпусцілі. У клуба такая філасофія - калі і пераходзіць куды гульцу, то ў каманду, якая будзе змагацца за самыя высокія месцы. Інакш няма сэнсу. Я і сам не бачу сэнсу ў падобнай міграцыі. А "Дынама" - гэта, вядома ж, крок наперад. Разлічваю атрымаць медаль, прычым не сярэбраны, а вышэйшы.


- Гэта для цябе яшчэ і вяртанне ў стан "бела-блакітных". Асаблівы момант?
- Ну, калі б я нарадзіўся ў Мінску, мяне, напэўна, можна было лічыць выхаванцам "Дынама". Але я прыехаў у РУАР, потым гуляў за дынамаўскі дубль, некалькі разоў станавіўся чэмпіёнам. Потым сышоў. А зараз вярнуўся. Шмат добрых успамінаў і станоўчых эмоцый. Тая ж база, напрыклад, - ёсць знаёмыя людзі, якія да гэтага часу там працуюць.


- Разглядаешь пераход як другі шанец замацавацца ў "Дынама"?
- Нешта накшталт таго. У маладосці гэта было складана зрабіць. У такіх клубах заўсёды патрабуюць вынік тут і зараз, а недасведчаныя футбалісты рэдка яго могуць стабільна даваць. І часу чакаць, калі ты зможаш гэта рабіць, у клуба, які змагаецца за медалі, няма. Многія гульцы гэта праходзілі. Прыйшлося сысці ў арэнду. Нехта потым вяртаецца, мяне ж выкупіў жодзінскі "Тарпеда".


- Тады, памятаю, у цябе быў канфлікт у маладзёжнай зборнай?
- З Шуканавым. І не тое каб канфлікт - так, непаразуменне. Ніхто не лаяўся, проста мы з трэнерам па-рознаму бачылі сітуацыю. А я з-за маладосці і глупства палічыў за найлепшае казаць усякую лухту замест таго, каб маўчаць. Адсоткаў на восемдзесят сам вінаваты, трэба было спакойна працаваць.


- З Гурэнкам ты паспеў папрацаваць і ў маладосці ў "Дынама", і ў "Тарпеда" ...
- Так, але ў Жодзіна мяне запрашаў Бразевіч. Аляксандр Вячаслававіч не тое каб даў мне дарогу ў вялікі футбол, але прыклаў да гэтага нямала намаганняў. Ён быў вельмі настойлівы, запрашаючы мяне ў "Тарпеда", казаў, што я яму патрэбны. Не чакаў такога - мне было ўсяго 19. Потым у Жодзіна прыйшоў Гурэнка, стварылі баяздольны калектыў: Яўсееў, Трухаў, Iрха. Дасведчаная банда. Добра пашумелі, хоць і занялі толькі шостае месца. Праўда, у наступным сезоне нешта не заладзілася.


- Яўсееў - харызматычная асоба?
- Вельмі. Я спачатку не паверыў, што ён праўда ў Жодзіна прыязджае. Казалі Трухаву: гэта што, я на зборах зараз толькі каву насіць буду. Па нашых мерках Яўсееў, вядома, зорка. Але пры гэтым вельмі просты хлопец. У гэтым плане быў трохі шакаваны. Многія, хто пагуляў на такім высокім ўзроўнi, на цябе нават увагі не звернуць, а тут чалавек спыніцца, прывітаецца, прапануе падвезці. Кампанейскі хлопец. І яшчэ здзіўляла, як у свае 35 ён цалкам выкладваецца, ледзь не галавой у падкат ідзе.


- Хто яшчэ быў важаком у тым калектыве - Трухаў?
- Труша нашмат спакайнейшы. Мудры і маўклівы, як на полі, так і ў жыцці. Слова лішняга не скажа. Абсалютны прафесіянал, не здзіўлены, што дайграў да сарака гадоў. Ганаруся, што выступаў і жыў у адным нумары з такім чалавекам.


- Гурэнка моцна змяніўся з тых часоў?
- Здаецца, раней Сяргей Вітальевіч быў больш імпульсіўным. Але ён па-ранейшаму вельмі эмацыйны. Мне падабаецца, што ў яго заўсёды ёсць уласнае меркаванне. Вiтальiч паспеў папрацаваць на высокім узроўні, у тым ліку ў зборнай Сербіі, якую вывеў на чэмпіянат свету. Гэта шмат пра што кажа. А яшчэ імпануе тое, што ён увесь час асабіста кантактуе з футбалістамі. Для мяне, напрыклад, гэта вельмі важна. Я такі чалавек - можа надумаць сабе ўсякага. А Гурэнка падыдзе і растлумачыць: так і так. І ты ўжо разумееш, у чым справа.


- Пры са шматлікіх навінах і скандалах у стане супернікаў, у "Дынама" было спакойнае міжсезонне. Гэта можа стаць вашай перавагай?
- Магчыма. Калі прыехаў у каманду, Гурэнка пра гэта казаў - каманда і так збалансаваная, трэба толькі пару чалавек.


- За барацьбой за золата ў мінулым чэмпіянаце ты назіраў звонку ...
- Лічу, дынамаўцы цалкам заслужылі чэмпіёнства. Хлопцы пахалi, усiмi сіламi дамагаліся гэтага золата. На жаль, усё выйшла інакш. Тое, што адбывалася ў кабінетах федэрацыі, абмяркоўваць няма жадання. А рэгламент ... Парушалi і парушаць яшчэ дзесяць разоў, калі кожную фразу там можна трактаваць па-рознаму. Проста трэба вынесці з гэтага ўрок і ўнесці яснасць у дакументы. Зрэшты, хопіць ужо пра мінулым сезоне. Як казаў Георгі Кандрацьеў, мінулым жыць нельга, але яго трэба памятаць.


 - У цябе быў досвед у "маладзёжцы", Алімпійскія гульні, расійская прэм'ер-ліга. Здаецца, потым кар'ера пачала развівацца зусім не па плане.
- Шмат чаго здарылася. Найбольш няўдалы досвед у мяне быў, напэўна, у Гродне. У нейкі момант перастаў гуляць. У "Віцебску", наадварот, страпянуўся. А "Урал" ... Не сказаў бы, што ў Расеі ў мяне не атрымалася. Адбіўся легіянерскі статус. У які раз у гэтым пераконваюся. Жывы прыклад - матч Беларусь і Славенія. Не заўважыў нічога звышнатуральнага ў гульцах суперніка. А ў якіх клубах яны выступаюць? Проста ёсць пашпарт Еўразвяза. Тое ж самае з "Уралам" - не быў бы легіянерам, упэўнены, застаўся б.


- У екацярынбургскага клуба ў апошнія гады склалася неадназначная рэпутацыя.
- Маеш на ўвазе тое, што адбывалася, калі сыходзіў Ганчарэнка?


- Нібыта дагаворныя матчы каманда "катае".
- Не ведаю, я ў гэта не занадта веру. Ведаю прэзiдэнта "Урала" Рыгора Іванова. Вось скажы, ты б змог падысці, напрыклад, да таго ж Гурэнкi і сказаць: Сяргей Вітальевіч, здайце матч. Сумняваюся. Ён бы адразу ў галаву даў. Вось і ў Іванова такі ж характар. Навошта клубу залазіць у такія сітуацыi? Грошы? Кіраўнікі "Уралу" і так людзі забяспечаныя.


- Ну, таму ж "Церэку" каманда "отдавала долги".
- Тэарэтычна такое магчыма. Усё бывае, але я ў гэта ня веру. Іваноў сам сядзіць на лаўцы, без яго пракруціць падобнае немагчыма. Ці, можа быць, гэта зверху ідзе, я не ведаю. Але тады гэта павінна было вырашацца ці ледзь не на ўзроўні губернатара.


- Жаданне, магчымасць паспрабаваць з'ехаць яшчэ раз былі?
- Вядома. І зараз ёсць. А Магчымасці. Была адна, калі выступаў у Гродна. Па рэкамендацыі як раз з "Урала" запрасілі ў "Цюмень". Але я тады толькі праапераваў калена, нікуды ехаць было нельга. А было вельмі крыўдна. Памятаю, ехалі з Андрэем Хачатуранам з рыбалкi, калі мне патэлефанавалі з прапановай. Вельмі знерваваўся. Сказаў: выбачайце, але не магу, у мяне швы. Хоць, можа, і добра, што ўсё так склалася - у "Цюмені" неўзабаве пачаліся вялікія фінансавыя праблемы. Яшчэ быў неяк варыянт з "Сокалам", але таксама не склалася. А наогул жаданне ёсць. Толькі магчымасці не заўсёды.

 

Каментарыi

Для таго, каб пакінуць каментар, неабходна аўтарызавацца на сайце
Навіны па тэгах