Душан Угрын: мой шлях

22.01.2015

Інтэрв'ю галоўнага трэнера ФК «Дынама-Мінск» Душана Угрына газеце «Прессбол» (№9 (3577) ад 2015/01/22

 

 

 

 

- Вы ўвесь у працы. Шмат клопатаў зараз?
- Асаблівых праблем няма, але трэба будзе правесці вялікую арганізацыйную працу. І прытым хутка, ужо ў суботу трэба ляцець у Турцыю, а да таго часу ўладзіць мноства рэчаў. У першую чаргу вызначыць, хто едзе з намі на збор, а хто не. Мне, толькі пачаўшаму працаваць з камандай, гэта пакуль складана. Трэба хутка ўнікаць у працэс, пазнаёміцца з усімі, прыстасавацца. Шмат усялякіх папер, дакументаў, але нічога страшнага - так усюды.

- Ужо ёсць навіны: каго бераце на збор, каго пакідаеце дома?
- Усе, хто трэніруецца з асноўнай камандай, паедуць з намі ў Турцыю. Возьмем і некаторых маладых футбалістаў. Не магу табе зараз назваць прозвішчы - вельмі складана усіх запомніць. Усяго, думаю, у выязным складзе будзе каля 25-26 гульцоў.

- А ў цэлым, гульцоў па імёнах ўжо вывучылі?
- Ну, пачынаю разумець, хто ёсць хто. Але па першым часе складана. Дайце мне яшчэ тыдзень-другі.

- Вы на самой справе не чыталі свой кантракт?
- Ды не, гэта быў жарт. Чытаў, вядома.

- Калі «Дынама» зрабіла вам прапанову, што вырашылі даведацца пра клуб або пра Мінск ў першую чаргу?
- Адзінае - гэта мэты, якія ставіць перад сабой каманда. Ведаў, што «Дынама» - вялікі клуб, вельмі вядомы ва Усходняй Еўропе, ды і наогул, на кантыненце. Толькі гэта. Усё астатняе другаснае. Па-першае, я прыехаў у Беларусь працаваць. Па-другое, мне падабаецца ва ўсім быць першым, і працаваць з клубамі, якія прэтэндуюць на самыя высокія месцы. «Дынама» з такіх. Калі б я адчуваў, што мы не зможам змагацца за чэмпіёнства, не падпісваў бы кантракт.

- Вы зайшлі на старонку «Дынама» ў "Вікіпедыі" і ўбачылі спіс трэнераў, якія ўзначальвалі клуб. Ваша рэакцыя?
- Так, іх шмат. Аднак не звяртаю на гэта ўвагі. У гэтым аспекце думаю толькі пра сябе - наколькі доўга я тут затрымаюся. Усё, што было, - не важна. Калі я прыходзіў у тбіліскае «Дынама», там была прыблізна такая ж сытуацыя. Такое трэнерская жыццё, з гэтым трэба змірыцца.

- І вы ж у курсе, што ў «Дынама» не даюць другога шанцу? Што выніку чакаюць імгненна?
- Так. У кожным клубе, які я ўзначальваў, мне казалі роўна тое ж самае. Зразумела, для трэнера гэта вельмі складана. Аднак у кантракце стаіць мой подпіс - значыць, я згодны працаваць на такіх умовах. І подпіс кіраўнікоў «Дынама» - значыць, мне ў гэтым давяраюць. У выніку, думаю, усё будзе залежаць ад вынікаў каманды. Гэта адзіны паказчык. Будзе ён добрым - і са мной усё будзе "о'кей", калі не ... Канкрэтных тэрмінаў і ўмоў, накшталт "калі летам каманда не будзе ісці на першым месцы, ты звольнены", перада мной не ставілі. У нас ёсць адна мэта - чэмпіёнства. Ну а калі казаць пра больш блізкія перспектывы - трэба добра стартаваць.

- На ўчорашняй прэс-канферэнцыі вы мне здаліся даволі адкрытым чалавекам. Гэта на самай справе так?
- Абсалютна! Са мной свабодна можна размаўляць і футбалістам, і журналістам. Проста трэба пры гэтым разумець, што існуе і пэўная інфармацыя менавіта для ўнутранага карыстання.

- Увогуле, поўная дэмакратыя?
- Ну, я б не называў гэта "дэмакратыяй". У мяне ёсць кіраўнік - уладальнік клуба. Ёсць падначаленыя - футбалісты. Унутры калектыву ёсць пэўныя правілы, якія трэба выконваць. Маю на ўвазе тое, што мы можам адкрыта казаць аб усіх рэчах. Такі прынцып стараўся прасоўваць ва ўсіх камандах, дзе працаваў - трэба быць разам.

- Ну, а вы можаце, да прыкладу, гарланіць на гульцоў?
- Так, часам крычу. Калі злуюся або вельмі незадаволены. Хоця, увогуле, не павінен гэтага рабіць. Гэта апошняя мера, якой я карыстаюся. У маім разуменні клуб - як сям'я, і футбалісты - яе частка. І я не прызвычаны крычаць на членаў сваёй сям'і. Спадзяюся, яны будуць разумець нармальную гаворку.

- Калі вы глядзелі матчы «Дынама» ў мінулым сезоне, адзначалі пра сябе: «Вось гэты гулец мне патрэбны»?
- Што тычыцца футбалістаў, мы абмяркоўвалі склад каманды са спартовым дырэктарам Вукам Рашавічам, і паволі прыйшлі да адзінай канцэпцыі. Так, я бачыў матчы мінулага сезону, але не хачу капіяваць гульню каманды пад кіраўніцтвам майго папярэдніка. Безумоўна, нешта ў леташнім «Дынама» мне падабалася, прыкмячаў гэта. Былі рэчы, з якімі не быў згодны. Але гэта нармальна, так і павінна быць. Аднак у мяне будзе свой шлях, і яго я пачну з нуля.

- Якая мадэль гульні будзе ў вашага «Дынама»?
- Звычайна выкарыстоўваю адну з двух схем: «4-4-2» (у «разгорнутым» выглядзе «4-1-3-2») або «4-2-3-1». Усё залежыць ад выканаўцаў, якія ў нас ёсць на кожнай з пазыцый. Пакуль мы пільна працуем над пошукам новых футбалістаў. Вось падпісалі Бечырая. Пакуль усё. Астатнія навіны - не раней, чым завершыцца першы турэцкі збор.

- Раскажыце усёж такі пра Ігара Стасевіча. Мне ён казаў, што «Дынама» не было ў ім зацікаўлена.
- У клуба цікавасць была. А наогул, не хацеў бы казаць пра футбалістаў, якія ў «Дынама» не гуляюць. Давай тэму Стасевіча закрыем.

- У апошні час у беларускім футболе вырасла колькасць балканскіх футбалістаў. Спартыўны дырэктар «Дынама» - серб. Варта чакаць, што яго суайчыннікі з'явяцца і ў камандзе?
- Не ведаю. У нас ёсць некаторыя меркаванні на гэты конт. Наогул жа, мы шукаем падыходячых гульцоў па ўсім свеце, а не ў нейкім адным рэгіёне. Працуем з Вукам у гэтым напрамку вельмі шчыльна, кожны дзень кантактуем, абмяркоўваем планы. Хто нам патрэбны, хто не. Параўноўваем кропкі гледжання, і знаходзім залатую сярэдзіну. Увогуле, мы ... як гэта па-руску? Каманда!

- Як вам Стайкі?
- Нармальная база. Тут добрыя ўмовы для трэніровак, і ёсць усё неабходнае для падрыхтоўкі каманды. Аднак бачыш жа, якое надвор'е. Таму нам патрэбныя тры зборы ў Турцыі.

- У нас некаторыя каманды і аднаго выезду за мяжу не могуць сабе дазволіць ...
- Так, у Чэхіі прыблізна такое ж становішча. Хтосьці рыхтуецца за мяжой, хтосьці дома. Усё залежыць ад фінансавых магчымасцяў.

- Вы ж ведаеце беларускія эканамічныя праблемы?
- Калі шчыра, не ў курсе. Бачыў, што ў Расеі адбываецца, а наконт Беларусі не ведаю. Не сутыкаўся.

- У інтэрв'ю часта прынята пытацца пра так званыя «правілы жыцця». Якое ў вас галоўнае правіла?
- Іх, наогул, не шмат. Галоўнае - рабіць тое, да чаго ляжыць душа. Вось у мяне была мэта - працаваць футбольным трэнерам. І ўжо 23 гады займаюся менавіта гэтым, пры гэтым увесь час імкнуся быць першым, выйграваць. Правілы ... Скажам так: быць адкрытым для ўсіх. Хаця разумею, што не ўсе людзі могуць адказаць тым жа.

- Вы змянілі ня мала клубаў. Лёгка праходзіце адаптацыю ў новых гарадах і краінах?
- Так, ніякіх праблем. Ужо даўно працую удалечыні ад радзімы. А футбол усюды падобны, хіба што ёсць прыватныя арганізацыйныя моманты, у якія трэба ўнікаць. Што тычыцца нефутбольнага жыцця, то яно ў мяне простае. У асноўным праводжу час дома, толькі выходжу куды-небудзь паесці, паколькі сам не гатую. Тут таксама адчуваю сябе нармальна. Адзіная складанасць - час на дзве гадзіны адрозніваецца ад чэшскага, не магу выспацца. Летам будзе адзін? Ну, гэта нашмат лепш.

- Па Празе сумуеце?
- Вядома, мне дорагі гэты горад. Я там нарадзіўся, правёў значную частку жыцця. Там мае блізкія. Але Мінск - таксама вельмі добры горад. Быў прыемна здзіўлены, калі прыехаў сюды ў першы раз. Многае адрэстаўравана, сучасныя будынкі. Цэнтр наогул як маленькі Парыж ...

- Чаго з чэшскага жыцця вам не хапае больш за ўсё ў іншых краінах: ежа, піва?
- Ха! Піва я, вядома, п'ю, але вельмі мала. Наогул, ні па чым асаблiва не сумую. На гэта няма часу. Зразумела, не хапае маёй сям'і, якая засталася ў Празе. Без іх складана. І ім таксама, але родныя разумеюць, што такія асаблівасці маёй працы.

- Як пажывае ваш бацька?
- О, ён зараз у Амане, у адпачынку. Не размаўляў з ім апошні тыдзень - столькі спраў. Ён у парадку. Завяршыў трэнерскую кар'еру, цяпер на пенсіі, аднак у Празе ёсць невялікі бізнэс. Рыхтуецца справіць дзень нараджэння - 5 лютага яму будзе 72.

- Выдатна памятаю фінал EURO'1996. Шчыра перажываў за чэшскую каманду ...
- Ну, такі футбол. Шкада, што не атрымалася выйграць тытул. Добры, наогул, быў час для чэшскага футбола. Адзін з лепшых перыядаў у гісторыі. У нас былі выдатныя гульцы: Паборскі, Шміцар ... Цудоўная каманда!

- А чым вы тады займаліся? Паміж фіналам вашай гульнявой кар'еры і стартам трэнерскай - 10 гадоў ...
- Калі скончыў гуляць, трэніраваў юнацкія каманды. Але займаўся гэтым па вечарах. На працягу дзесяці гадоў у мяне было дзве працы. Спачатку быў настаўнікам, затым працаваў у адной рэкламнай кампаніі. Было няпроста: даводзілася пачынаць дзень у восем раніцы, а дадому прыходзіць у дзесяць вечара.

- Ваша кар'ера прайшла не ў самых гучных клубах ...
- Ну што тут сказаць - я ніколі не быў суперфутбалістам.

- У тым, што вы сталі трэнерам, ёсць заслуга бацькі?
- Безумоўна, ён аказаў уплыў. Аднак ўдзячны яму за тое, што даваў рабіць так, як сам лічыў патрэбным, шукаць свой шлях. Ці падобны мы? Шмат у чым так: у прынцыпах падрыхтоўкі футбалістаў. Хіба што я больш агрэсіўны. Бацька спакойны, усё ж такі ўзрост, досвед. Мы часта кажам пра футбол: абмяркоўваем тактыку, псіхалогію футбалістаў. Пастаянна на сувязі.

- Можа, раскажаце яшчэ што-небудзь, чаго мы пра вас не ведаем?
- Ой, пра мяне лепш не гаварыць. Гэта будзе сумна і нікому не цікава. Я - чалавек сямейны, амаль увесь час праводжу дома. У мяне, дарэчы, чацвёра дзяцей. Яны зараз усё ў Празе. Планую, што сям'я прыедзе ў Мінск, але не ведаю, калі гэта будзе магчыма. Ёсць шмат арганізацыйных праблем. Адну толькі візу атрымаць чаго варта.


 

Аўтар: Сяргей Азаркевіч, Прэсбол, №9 (3577), 22 студзеня 2015 г.

Пераклад на беларускую мову зроблены сайтам ФК «Дынама-Мінск»

Каментарыi

Для таго, каб пакінуць каментар, неабходна аўтарызавацца на сайце