Арцём Быкаў. Гісторыя вяртання

09.01.2015

Інтэрв'ю Арцёма Быкава сайту www.by.tribuna.com

 

 

 

 

 

 



Як нага?
- Цудоўна! 18 снежня была другая аперацыя. Даставалі пласціны з ногі, таму ў адпачынак нікуды не паехаў. Іх усё роўна рана ці позна давялося б даставаць. І каб быць цалкам гатовым да перадсязонцы, вырашыў зімой. Аперацыя прайшла хутка - хвілін 10-15. Рабілі пад спінальным наркозам. Ніжэй пояса нічога не адчуваў. Ляжаў і атрымліваў асалоду. Папрасіў, каб пласціны на памяць пакінулі. Пасля аддалі. Праўда, потым хтосьці сказаў, што гэта дрэнная прыкмета - прыйшлося выкінуць :).
Аперавалі ў 6-й лякарні. І той жа лекар, які рабіў першую аперацыю. Яна доўжылася гадзіны тры. Лекары казалі, што складаная была. Пераломы, зрушэнне, адломкі. Ну, ты ж ведаеш дыягназ (пералом галёначнай косці і ладыжкі са зрушэннем і одломкамі - Tribuna.com). У дадатак і сустаў быў пашкоджаны. Праваляўся ў бальніцы тыдзень. А чаго там ляжаць? Можна ж з глузду з'ехаць! Нага балела. На абязбольвальных сядзеў.


- Сястра, укол!
- Аднойчы ноччу прыйшлося клікаць медсястру. Наркоз пасля аперацыі стаў адыходзіць. Невыносна балела. Паклікаў. Прыйшла, укалола абязбольваючае. Мне спадабалася, увогуле. Нармальная ў нас медыцына.


- Кармілі як?
- Я спрабаваў шпітальную ежу, але не еў. І так шмат нанеслі родныя. Было, што есці - не галадаў.


- З кім ляжаў?
- З мужчынам гадоў 60-ці. У яго нешта з тазам і галёначнай косткай. Размаўлялі. Ну, як размаўлялі. Я ў асноўным слухаў пра жыццё, пра войска, пра ўсё астатняе. Цікава было.
Уставаць пачаў амаль адразу пасля таго, як наркоз адышоў. Як толькі ў прыбіральню захацелася - пайшоў. Пад ложкам была качка, але мне сказалі, што ўжо можна хадзіць. Ясна было, што чым хутчэй пачну, тым лепш. Таму, я і ўставаў. На пару хвілін. Калі нагу ўніз апускаў, балюча было. Хадзіў паволі. На пачатку па палаце, потым па калідоры, а неўзабаве і на вуліцу выйшаў.


- Наведвальнікаў шмат было?
- Вельмі! Бацькі, блізкія, сябры, заўзятары! Дзякуй усім! Аднаму перажыць гэта было б цяжка. А ад падтрымкі хацелася яшчэ хутчэй аднавіцца.


- Ты ж закрыўся ад усіх у нейкі момант.
- Гэта было ў першыя тры дні ў бальніцы. На званкі і смс-кі не адказваў. Трэба было абдумаць, што здарылася. Два пераломы, усё-такі. Такое трэба абмазгаваць :). Нават калі бацькі тэлефанавалі, не адказваў. Наогул не хацелася ні з кім мець зносіны. Але потым паволі пачаў адыходзіць. Заходзілі хлопцы з каманды, трэнеры. Наведалі і Кандрацьеў з Зыгмантовічам і Кавалевіч. Прыемна вельмі! Увогуле, народу было столькі, што лекары сталі забараняць хадзіць. Ёсць гадзіны наведвання, а ўсе ішлі на працягу ўсяго дня.


- Працэдуры былі?
- На магніт пару разоў схадзіў. Наогул для ногі нічога рабіць не трэба было. Проста чакаць, пакуль зрасцецца.


- На гіпсе шмат роспісаў ад сяброў?
- Насіў яго толькі два дні - ніхто не паспеў распісацца. А потым хадзіў у спецыяльным «боце». Рабакопаўскі такі. Я быў у ім на матчы.


Перад тым як везці ў бальніцу, трэба было зняць з нагі буцы. Адну знялі нармальна, а другую прыйшлося разрэзаць. Цэлую лекару Хуткай падарыў. Яна сама папрасіла і такая задаволеная была! Мне ўжо не балела нічога тады - укалолі абязбольвальныя. Да гэтага ж вельмі крычаў, казалі, нават на трыбунах было чуваць. Немагчыма было трываць боль.
Дарэчы, хачу сказаць дзякуй сцюарду, які дапамог насілкі са мной занесці ў машыну. А то дзяўчаты не маглі нават іх узняць.


- Кажуць, што боль прыходзіць не адразу. Ты калі яе адчуў?
- Было балюча адразу. Ужо ў палёце разумеў, што нешта не тое. Прызямліўся, паглядзеў на нагу - галенастоп боўтаецца сам па сабе - стала яшчэ больш балюча.


- У цябе была магчымасць прыбраць нагу ў тым моманце?
- Я збоку ішоў на мяч, пракідываў міма, а Нікалаў урэзаўся мне ў апорную нагу. Ад мяне наогул ужо нічога не залежала. Ён потым тэлефанаваў, папрасіў прабачэння. Сказаў, што не наўмысна. Усё нармальна. Так, ён атрымаў дыскваліфікацыю. Але мне ва ўсёй гэтай сітуацыі спадабалася тое, як павёў сябе клуб. «Дынама» заступілася за мяне, выступіла з заявай. Было прыемна.


- Многія палічылі заяву занадта катэгарычнай.
- Спецыялісты праглядзелі відэа. Разабралі яго. Гэта былі не эмацыйныя словы адразу пасля матчу. Людзі разбіралі. Алег Дулуб у інтэрв'ю таксама пра гэта казаў. А ён проста так не будзе гаварыць.
Я відэа глядзеў адзін раз. Ды і тое выпадкова. Навіны уключыў, а там паказвалі. Але на ноўтбуку ўсё ёсць: і відэа, і фота. Не пераглядаю, але калі распавядаць камусьці, для нагляднасці трэба.


- Цябе цікавіла, як скончыўся матч?
- Вядома! Са мной былі бацькі, дзяўчына. Потым пад'ехаў Мікіта Корзун. Яны і распавялі, што перамаглі. Да аперацыі досыць доўга ляжаў у лякарні: пакуль афармлялі, рэгістравалі. Мяне ж прывезлі ў прыёмнае аддзяленне, паклалі ў калідоры і ўсё. Добра, што нічога не балела. Быў пад уздзеяннем моцных абязбольвальных прэпаратаў.


- Матч наогул выйшаў трохі скандальным. Пасля гульні Уладзімір Журавель казаў, што Раман Васілюк заклікаў партнёраў да гвалту. Ты чуў такое?
- Напружанне было адразу. Супернік вельмі жорстка гуляў. Калі я бегаў, такога не чуў. Але пацаны потым казалі, што было. Так што гэта Iванавiч не прыдумаў.


- За час прастою новае хобі з'явілася?
- Нічога новага. Вязаннем не стаў захапляцца. Глядзеў фільмы, перапісваўся ў інтэрнэце, гуляў у прыстаўку, чытаў кнігі. Так, я чытаю :). Не кожны дзень, вядома, але чытаю. З апошняга прачытаў "Географ глобус прапіў» і «Інферна» Дэна Браўна. Географ так сабе. Месцамі весела. Я больш фантастыку люблю. Але наогул стараўся больш часу надаваць жывым зносінам. Не саромеўся кудысьці выйсці на мыліцах.


- Праз колькі тыдняў пасля траўмы стаў нармальна перасоўвацца?
- Па бальнічным плане павінен быў два месяцы хадзіць у «боце». Але па рэкамендацыі спартыўных лекараў пачаў яго здымаць праз месяц. Спрабаваў паволі наступаць на нагу. У выніку да тэрміну, калі мне яго трэба было здымаць, хадзіў нармальна. Зразумела, што кульгаў, але ўсё ж.


- Мыліцы рукі катрэнеравалі?
- Не асабліва. Нязвыкла проста. Далёка на іх не пойдзеш. Добра, дапамагалі сябры, вазілі куды трэба на машыне. Быў вельмі рады, калі ўпершыню пасля траўмы мяне Дзіма Молаш прывёз на базу. Прыемныя эмоцыі! Глядзеў на трэніроўку з мыліцай і ў «боце». Настрой быў класны. Хлопцы жартавалі, Тэрмінатарам называлі. Саша Гутар адразу стаў спецыфічныя гукі руху Рабакопа прайграваць. Гэта нармальна. І гэта яшчэ больш дадавала сіл.


- Алег Дулуб, наогул лічыў, што ты добра ўладкаваўся. Усе гуляюць, а ты ў Турцыі аднаўляешся. Дарэчы, чаму менавіта там?
- Мне не патрэбныя былі нейкія спецыяльныя працэдуры. Трэба было проста распрацаваць нагу. А для гэтага лепш за ўсё падыходзіць пясок і мора. Заняткі складаліся ў тым, што я паўтары гадзіны ў дзень хадзіў па беразе басанож. Гуляў так тры разы па паўгадзіны. Пры хадзе па пяску, нага правальваецца ў ямкі і галенастоп распрацоўваецца. Акрамя гэтага быў басейн і трэнажорная зала. Увогуле, часу заставалася толькі перакусіць і крыху адпачыць вечарам.

 

Зразумела, што было цёпла, і я загарэў. Я ж па пляжы не хадзіў у майцы з доўгім рукавом. Наогул з боку выглядала пацешна. Людзі вакол адпачываюць, а я хаджу туды-сюды, як дурань. Прыкладна праз тыдзень народ стаў цікавіцца, што я раблю і навошта. Дарэчы, адпачывалі ў асноўным расейцы і ўкраінцы. Абмяркоўвалі палітычную сітуацыю. Спрачаліся, але боек паміж імі не было.
Працаваў у Турцыі 16 дзён. Апошнія пяць ўжо рабіў невялікія прабежкі. Я ўвесь час трымаў сувязь з дактарамі. Працаваў па плане, які мне выдалі, дзяліўся сваімі адчуваннямі. Я не махляваў. Гэта ж мне трэба, а не камусці! Я хацеў хутчэй вярнуцца! Калі б сустаў ня распрацаваў, ён бы стаў жорсткім і непаваротлівым. Затое я зараз, як бразілец. На пясочку папрацаваў. Пайду ў пляжнікі потым :).

Адразу пасля траўмы ўсе казалі, што сезону канец. А мне хацелася згуляць. У камандзе падшпільвалі на гэты конт. Алег Дулуб жартаваў: «Рыхтуйся да «Фіярэнціны». Жарты жартамі, але я чамусьці верыў, што атрымаецца!


- Як пераадольваў страх на першай трэніроўцы?
- Мне казалі: «Не лезь у сутык. Небяспечна». А мне, наадварот, хацелася паспрабаваць. Разумеў, што ўвесь мандраж сыдзе з першым сутыкам, з першым падкатам. Цяжка было ў іншым. Я аб траўме забываў, а вакол толькі і чутна было: «Акуратна! Акуратна!» Але зразумела, што мяне не адразу кінулі пад танкі. Спачатку бегаў па крузе, потым са мной працавалі індывідуальна. Потым быў на падхваце ў квадраце. А неўзабаве дазволілі футбол! Гулялі паміж сабой на аднаўленчай трэніроўцы. Быў вельмі задаволены! Бегаў на эмоцыях! Здавалася, сіл вагон! Думаў, што гатовы гуляць. А раніцай ледзь падняўся і зразумеў, што далёкі ад гатоўнасці.


- Адчуванні ад выхаду на поле пасля гэтакай доўгай траўмы падобныя з адчуваннямі пры дэбюце?
- Нешта ёсць. Але адчуваў не хваляванне. Я быў шчаслівы, што аднавіўся. Мне вельмі хацелася згуляць менавіта ў тым сезоне.


- Нягледзячы на траўму «Дынама» заявіла цябе ў групавы раунд Лігі Еўропы.
- Гэта было вельмі крута! Чыста псіхалагічна вельмі дапамагала. Я даведаўся, што людзі ў мяне вераць! Гэта надало сіл і стымулу. Увогуле за час траўмы было шмат пазітыўных момантаў. Банер фанатаў, іх слоўная падтрымка - гэта нешта. Прыемна было, калі Адам (Ненад Адамавіч - Tribuna.com) пасля гола «Клужу» паказаў пальцамі мой нумар. Душэўна так было. Можна было і паплакаць.


- Ты, кажуць, вельмі весела зганяў ў Барысаў на адзін з матчаў.
- Нічога не ведаю такога :)


- Калі пасведчанне кіроўцы забралі.
- Не так усё было! Хлопцы з фан-сектара запрасілі на матч. Я спяшаўся. А траса ў Барысаў дзіўная, усе неяк дзіўна абганяюць. Я рабіў як усе, а мяне тармазнулі. Патлумачыў, што спяшаюся на футбол. Забралі талон, выпісалі штраф і адпусьцілі. Усё ў парадку!


- Як табе Ліга Еўропы?
- Гэта супер! Шмат хто кажа, што ўдзел у групе нам перашкодзіў выйграць чэмпіянат. Можа, і так, але хто не хоча пагуляць на топ-узроўні? Гэтак жа неразумна казаць: «Лепш бы не выходзілі». Так, шмат прайгравалі, але, у цэлым, класна было. Тым больш, завяршылі сезон перамогай над «Фіярэнцінай» у гасцях!


- «Арцеміё Франкі» - круты стадыён?
- Ну, так ... Стары ён нейкі. На «Трактар» падобны. Толькі трыбуны блізка да поля і людзей шмат. І наогул глабальней ўсё вакол. Распранальні добрыя. Але ад іх да поля трэба было ісці хвіліны тры. Спускацца з трэцяга паверху на першы, пад трыбунамі праходзіць. Цікава было. Першы раз такія паходы былі.


- Чаму ў «Дынама» не атрымалася стаць чэмпіёнам?
- Ох, .. Першы фактар - нам крыху не хапіла людзей. У нейкі момант з-за траўмаў выпала вельмі шмат футбалістаў. Другі - гульня на два франты. Гэта быў наш першы досвед, і мы апынуліся трохі да яго не гатовыя. Вось гэта асноўныя прычыны. Вырашальны матч з БАТЭ? Мы спакойна рыхтаваліся, разумеючы, што гэта фактычна гульня за першае месца. І мы нармальна гулялі. Недзе тактычна не атрымалася, недзе не пашанцавала. Хоць я і не люблю на гэта скідваць, але ...


- Калі пайшлі размовы аб тым, што Жураўля звольняць, у прэсе выказваліся шматлікія футбалісты. У тым ліку і Ігар Стасевіч, які гаварыў, што трэба было б яго пакінуць ...
- Ігар выказвае і свае думкі, і агульную пазыцыю каманды ... Матчам з «Фіярэнцінай» мы паказалі, што б'емся за свайго трэнера. Але ж ты не падыдзеш да Юрыя Аляксандравіча Чыжа і не скажаш: «Я хачу, каб Жураўля пакінулі»! Хоць усе хлопцы былі за Iванавiча. У нас быў добры калектыў. Мы навучыліся разважаць аднолькава. Далі вынік: зрабілі крок уверх ў табліцы, выйшлі ў Лігу Еўропы, з Кубка не вылецелі. Лічу, што Уладзімір Іванавіч заслужыў права застацца.


- Як Журавель развітаўся?
- Сабраліся камандай. Уладзімір Іванавіч сказаў прамову. Кожны, хто хацеў, мог таксама нешта сказаць. Усё прайшло ў нармальнай абстаноўцы. Усе былі рады, што папрацавалі разам. Але гэта футбол. Галоўнае, заставацца чалавекам.


- Гэта ён так сказаў?
- Гэта я так кажу :)! Але ён таксама ў такім ключы выказваўся.


- Новага галоўнага ўжо бачыў?
- Не. Пакуль толькі пазнаёміўся з Вукам Рашавічам.


- Юры Чыж сказаў, што на цябе і Мікіту Корзуна ўскладаюцца вялікія надзеі на наступны сезон.
- Гэта прыемна чуць. Рады, што ёсць давер. Але гэта ж і адказнасць. Трэба апраўдваць. Юры Аляксандравіч, дарэчы, асабіста дамаўляўся наконт маёй аперацыі. Меў зносіны з дактарамі. І аднаўленне міма яго не праходзіла. Нічога ж немагчыма без яго подпісу. Праўда апошняя асабістая гутарка з ім была яшчэ на старце сезона перад гульнёй з «Шахцёрам». Пытаўся пра стан, калі заб'ю. Адказаў, што паспрабую ў бліжэйшы час. Звычайная такая размова.


- У пачатку сезона здарылася вялікая падзея - выклік у зборную і дэбют у галоўнай камандзе.
- Я наогул нічога не ведаў аб выкліку. Ды Кандрацьеў сказаў, што пакліча кагосьці новага. Але я не прымаў гэта да сябе. Вядома, мары гуляць у зборнай былі. І калі сказалі, што мяне выклікалі, узрадаваўся! Вельмі хацелася згуляць за зборную, за краіну.

Шкада, што асаблівых стасункаў з Кандрацьевым не было. Усё было так, быццам я гуляю ў зборнай ужо гадоў 10. Добра, што побач Паша Савіцкі. Прасцей было асвойвацца. Ды і шмат хлопцаў знаёмых. Увогуле, страшна не было. Вось калі б песню прыйшлося спяваць ...


- Чаго ўсе футбалісты так гэтага не любяць?
- Не скажу за ўсіх, але я хваляваўся б больш :).

 

 

* Пераклад выкананы сайтам www.dinamo-minsk.by

 

Каментарыi

Для таго, каб пакінуць каментар, неабходна аўтарызавацца на сайце