Знаёмства: Фатас Бечырай

25.02.2015

Інтэрв'ю гульца ФК «Дынама-Мінск» Фатаса Бечырая газеце «Прэсбол».



 

 

ЗНАЁМСТВА

Фатас Бечырай: лепш, чым у Кітаі
Сяргей НІКАЛАЕЎ, "Прэсбол", №28 (3596) ад 25 лютага 2015 г.

* Пераклад на беларсукую мову ад афіцыйнага сайта ФК Дынама-Мінск



Адным з навічкоў, якія папоўнілі мінскае "Дынама" ў ходзе цяперашняга міжсезоння, стаў форвард зборнай Чарнагорыі Фатас БЕЧЫРАЙ. У 26-гадовага ўраджэнца Косава дастаткова салідны паслужны спіс. Ён пачаў кар'еру на радзіме, але ў 2008 годзе перабраўся ў Чарнагорыю, дзе выступаў за "Будучнаст" і неўзабаве атрымаў мясцовае грамадзянства. Затым Бечырай апынуўся ў Харватыі, дзе чатыры сезона абараняў колеры заграбскага "Дынама", выйграў з гэтай камандай нямала тытулаў і атрымаў вялікі досвед выступлення ў еўракубках. Год таму Фатас пакінуў Еўропу, падпісаўшы кантракт з кітайскім клубам "Чанчунь Ятай". У яго складзе ў 28 матчах нацыянальнага першынства ён забіў 7 мячоў. Але ў студзені нападаючы вырашыў зноў стаць дынамаўцам - цяпер ужо не загрэбскім, а мінскім. З віцэ-чэмпіёнам Беларусі балканец падпісаў кантракт на два гады. Вырашыўшы даведацца пра навабранца лепш, карэспандэнт "ПБ" патэлефанаваў у Турцыю, дзе "Дынама" цяпер праводзіць збор.

 


- Твае ўражанні аб першых тыднях ў "Дынама"?
- Я ведаў, што гэта самы вялікі клуб у Беларусі. Гульцы, каманда - усё аказалася такога ўзроўню, як і меркаваў. Ужо месяц знаходжуся ў размяшчэнні дынамаўцаў, і ўсё ідзе нармальна. Адзінае, хацелася б хутка вывучыць рускую. Пакуль зусім яго не ведаю, і гэта ўскладняе зносіны. Хоць трохі магу гаварыць па-ангельску - але не вельмі добра, толькі ледзь-ледзь.

- Пасля расстання з кітайскім клубам "Чанчунь Ятай" у цябе была паўза ...
- Сапраўды, два месяцы адпачываў. Але нічога, дома трэніраваўся самастойна. Цяпер ужо некалькі тыдняў працую з "Дынама" і з кожным днём адчуваю сябе ўсё лепш. Спадзяюся, да старту чэмпіянату Беларусі буду гатовы на сто адсоткаў.

- Галоўная прычына, па якой пагадзіўся перайсці ў "Дынама"?
- Ведаю, што мая новая каманда кожны год змагаецца за золата нацыянальнага першынства. Акрамя таго, у мінулым сезоне яна выступала ў групавым турніры Лігі Еўропы, вельмі добра прайшла кваліфікацыю гэтага турніру. Я вырашыў, што будзе выдатна дапамагчы дынамаўцам стаць чэмпіёнамі і зноў прабіцца ў Лігу Еўропы. Таму і пагадзіўся падпісаць кантракт.

- Напэўна паступалі і іншыя прапановы?
- Так, былі варыянты застацца ў Кітаі. Клікалі і ў Нямеччыну - клубы другой бундэслігі і нават першай.

- Якія менавіта?
- Няхай гэта застанецца сакрэтам. Я ж выбраў "Дынама". Немцы рабілі прапановы, але ім не хапала канкрэтыкі. У Мінску ўва мне былі зацікаўлены больш. Таму вельмі рады, што апынуўся тут.

- Напэўна пытаўся рады ў Няманья Нікаліча?
- Вядома. Яшчэ калі "Дынама" толькі праявіла цікавасць, месяцы два таму, пагаварыў з Няманья. Ён жа мой сябар. Нікаліч падрабязна распавёў аб камандзе, горадзе, трэнеры. Сказаў усё, што думае.

- Кагосці яшчэ з дынамаўцаў раней ведаў?
- Нікога. Нават прозвішчаў не чуў. Але цяпер з'явіліся новыя сябры - акрамя Нікаліча. Гэта Адамавіч і Файіч. Балканцы ...

- Калектыў вясёлы?
- Ну так, атмасфера вельмі добрая. Прыемна. Ніколіч і Адамавіч выдатна дапамаглі асвоіцца. Пазнаёмілі з астатнімі хлопцамі ...

 

- Што табе было вядома аб мінскім "Дынама" раней?
- На самой справе не так шмат. Ведаў, што гэта клуб з традыцыямі, які станавіўся чэмпіёнам СССР, вялікай дзяржавы. Што гэта самая знакамітая беларуская каманда. А потым ужо больш канкрэтнай інфармацыяй падзяліўся Нікаліч.

- У Кітаі ў цябе ж быў кантракт на два сезону. Чаму сышоў?
- На самой справе пагадненне з "Чанчунь" дзейнічала па схеме "1 + 1". Але мне 26 гадоў - самы росквіт кар'еры. Падумаў, што ў такім узросце лепш выступаць не ў Кітаі, а ў Еўропе. Хацелася зноў выступаць у еўракубках - у заграбскім "Дынама" я ж гуляў і ў Лізе Чэмпіёнаў, і ў Лізе Еўропы. У Старым Свеце футбол лепшы, чым у Кітаі.

- А які ён у Паднябёснай?
- Наогул цяпер таксама нядрэнны. У тамтэйшай лізе з'яўляюцца вельмі класныя легіянеры і трэнеры. Таму ўзровень чэмпіянату расце з кожным днём. Але тут Ліга Чэмпіёнаў, Ліга Еўропы ... У Кітаі добра, але ў Еўропе лепш.

- Вядомыя гульцы ў "Чанчуні" выступалі?
- Самае гучнае імя - вугорац Сабальч Хусці. Гуляў у бундэслізе, у піцерскім "Зеніце" ... Былі хлопцы з Бразіліі, Аргенціны. А трэніраваў каманду серб Драган Акука.

- З жыццёвага пункту гледжання ў Кітаі адчуваў сябе камфортна?
- Хм ... Гэта не Еўропа, а нешта іншае. У Чанчуні ў прынцыпе нармальнае жыццё. Горад вельмі вялікі, сем мільёнаў чалавек. Але ў Старым Свеце неяк спакайней і весялей. У Кітаі часам не ведаў, чым заняцца. Трэніроўка - дом: вось і ўвесь маршрут. Сумнавата, няма куды пайсці.

- У апошнія сезоны ты забіваеш меньш, чым раней. Чым гэта выклікана?
- Ну, калі казаць пра Кітаі, то там памяняўся трэнер, мяне пачалі ставіць на розныя пазіцыі, на флангі ... Цяпер гатовы паражаць вароты часцей!

- Нусмір Файіч ў нядаўнім інтэрв'ю "ПБ" пазначыў асабістую мэту на сезон - забіць дванаццаць галоў. Колькі разоў хочаш вызначыцца ты?
- Ха, у мяне няма такіх канкрэтных планаў. Проста паспрабую дапамагчы камандзе дасягнуць пастаўленых мэтаў. Буду імкнуцца добра праводзіць кожны матч. Мае персанальныя задачы супадаюць з каманднымі. Спадзяюся, атрымаецца правесці паспяховы сезон, каб і клубнае кіраўніцтва засталося давольным, і заўзятары.

 

- Табе давялося пагуляць у некалькіх краінах. Але, мяркуючы па ўсім, лепшай камандай у тваёй кар'еры было яшчэ адно "Дынама" - з Заграба. Гэта сапраўднае ўражанне?
- Абсалютна. Пры мне клуб заваяваў тры тытула чэмпіёна Харватыі, два Кубка краіны, двойчы выступаў у Лізе Чэмпіёнаў, столькі ж разоў - у Лізе Еўропы. А я ў сезоне-2011/12 стаў лепшым бамбардзірам харвацкай лігі.

- Часта ўспамінаеш гол "Рэалу" ў Лізе Чэмпіёнаў?
- О-о, ён застанецца са мной на ўсё жыццё. Як і наогул выступ у галоўным еўракубку і сустрэчы з мадрыдцамі. Я ж заўзею менавіта за "Рэал", гэта мой самы любімы клуб, ды і наогул найвялікшы ў свеце. І вось двойчы давялося супрацьстаяць яму на полі, да таго ж забіў.

- З кімсці з "каралеўскага клуба" памяняўся майкамі?
- Так, з абаронцам Пепе.

- У Мінску ты ж бываў?
- Прыязджаў на два дні, калі падпісваў кантракт. Відаць, што горад вельмі прыгожы і чысты. Праўда, холадна ... Затое людзі падаліся вельмі прыемнымі. У вас лепш, чым у Кітаі - сто адсоткаў!

- Ты нарадзіўся і вырас у Косава. Як там цяпер абстаноўка?
- Усё нармальна. Спакойна.

- Як пажывае косаўскі футбол?
- Чэмпіянат праводзіцца - ёсць першая ліга, другая ... Але каманды варацца ва ўласным саку. Гуляюць толькі адна з адной, у еўракубкі ім нельга. Пакуль нашу федэрацыю не прызнаюць на міжнародным узроўні.

- Чытаў, ты хацеў бы выступіць за зборную Косава.
- Ну, цяпер усе думкі звязаныя з камандай Чарнагорыі, я ж абараняю яе колеры. Паглядзім, што будзе далей. Зараз пра гэта не думаю. Хоць Косава - мая родная краіна ...

- Як ты пачаў выступаць за чарнагорцаў?
- Я перабраўся з Косава ў "Будучнаст". Правёў там адзін сезон, і ў мяне спыталі, ці ёсць цікавасць абараняць колеры зборнай Чарнагорыі. Адказаў згодай. Адразу выступаў за "маладзёжку", а потым пачаў прыцягвацца ў дарослую каманду. Гэта проста вельмі добра для маёй кар'еры. Гульцу зборнай лягчэй.

- У 30 матчах за нацыянальную дружыну ты вызначыўся за толькі тройчы ...
- У зборнай два зорных нападніка, якія гуляюць заўсёды. Гэта Стэфан Йовеціч і Мірка Вучыніч. А ёсць яшчэ і трэці - Дзеян Дамьянавіч. Таму я больш выступаю на флангах - і правым, і левым. Гэта ўплывае на выніковасць.

- Але выходзіш звычайна ў аснове?
- Калі браць чатыры апошнія матчы зборнай, то ў трох з іх мяне ўключылі ў стартавы склад. Часам выходжу і на замену, але часцей - з першых хвілін.

- За чарнагорцаў выступае Марка Сіміч. Ведаеш, што ён таксама выступаў у Беларусі?
- Так-так, у БАТЭ!

- Што Марка распавядаў аб нашым футболе?
- Не ўзгадаю нічога асаблівага. Справа ў тым, што зборная ў апошні раз праводзіла матчы ў лістападзе, калі я яшчэ не ведаў пра цікавасць "Дынама". З тых часоў мы з Сімічам не мелі зносін.

- У апошнія гады зборныя Беларусі і Чарнагорыі правялі пару таварыскіх сустрэч ...
- Так-так ... Я ў адной нават удзельнічаў. Здаецца, яна праходзіла ў вашай краіне. Памятаю толькі лік - 1:1. Мяне выпусцілі на замену, хвілін на пятнаццаць або дваццаць. А больш ніякіх падрабязнасьцяў ў памяці і не захавалася.

- Калі чарнагорцы ўжо праб'юцца на топ-турнір?
- Ха! Можа, зусім хутка. Шанец трапіць на чэмпіянат Еўропы ёсць - калі ў сакавіку абыграем Расію.

- Якой ты думкі пра расіян?
- Гэта каманда высокага ўзроўню. У яе складзе добрыя гульцы, яны выступалі на чэмпіянаце свету. Самыя небяспечныя - Кержакоў, Какорын. Яшчэ Аршавін - праўда, не ведаю, ці будзе ён зараз гуляць. Але ў нас таксама ўсё ў парадку і з якасцю і з амбіцыямі таксама. Паспрабуем перамагчы.

- Што цябе звязвае з Чарнагорыяй, акрамя футбола?
- Жонка. Мая Бялінда - чарнагорка. Я пазнаёміўся з ёй, калі выступаў за "Будучнаст". Акрамя таго, набыў у гэтай краіне шмат сяброў. Да гэтага часу часта бываю ў Падгорыцы. Калі ёсць магчымасць, прылятаю туды з задавальненнем.

- Праўда, што ў розныя гады цябе запрашалі "Бенфіка", "Севілья", "Атлетыка", "Эвертан"?
- Цікавасць быў. Самае канкрэтнае прапанова паступіла ад партугальцаў. З "Бенфікай" ужо пра ўсё дамовіўся. Але потым кантракт сарваўся. Нават дакладна не ведаю, што здарылася. Магчыма, справа ў заграбскім "Дынама", за якое я тады выступаў ...

- Твой любімы клуб - "Рэал". А зборная?
- Нямецкая. Радаваўся, калі яна стала чэмпіёнам свету.

- Чым займаешся ў вольны час?
- Хобі? Люблю гуляць у більярд. А яшчэ глядзець кіно. Але любімы фільм не назаву - добрых занадта шмат.

- Аб жонцы ты ўжо расказаў. А дзеці ў вас ёсць?
- Пакуль не. Што ж тычыцца жонкі, то Белінда будзе жыць са мной у Мінску ...

 

* Пераклад на беларсукую мову ад афіцыйеага сайта ФК Дынама-Мінск


 

Каментарыi

Для таго, каб пакінуць каментар, неабходна аўтарызавацца на сайце