Алег Дулуб: выпадак - гэта шанец, які трэба забраць

26.08.2014

Прапануем вашай увазе інтэрв'ю трэнера ФК «Дынама-Мінск» Алега Дулуба карэспандэнту газеты «Прессбол» Сяргею Новікаву

 

 

 

 

 

Алег Дулуб: выпадак - гэта шанец, які трэба забраць
Сяргей НОВІКАЎ


За бойкімі перыпетыямі гэтага футбольнага лёсу не зусім паспявае нават усё ведаючая Вікіпедыя. У прапанаванай ёю біяграфіі Алега Дулуба скрупулёзны даследчык выявіць відавочныя пропускі. Гэта нядзіўна. Будучы гульцом, наш герой за 18 гадоў адзначыўся выступамі за 19 клубаў з сямі краін: Беларусі, Польшчы, Расіі, Чэхіі, Латвіі, Кітая, Фінляндыі. Затое яго трэнерская кар'ера працякае да гэтай пары выключна на радзіме. Аднак і ў гэтай якасці ён на расхоп, змяніўшы ужо дзевяць месцаў працы і прысвяціўшы апошні год асістэнцкай практыцы ў мінскім «Дынама». Спачатку ў штабе Роберта Маасканта, цяпер - Уладзіміра Жураўля. А яшчэ Дулуб безадмоўна кантактны ў зносінах з журналістамі. Ён увесь час запатрабаваны імі ў ролі эксперта і проста цікавага суразмоўцы. Вось і назаўтра пасля лігаеврапейскай сустрэчы з партугальскім «Насьяналем» дынамаўскі трэнер выдаткаваў з жорсткага раскладу дня час для адказаў на нашыя пытаньні - складзеныя загадзя і якія ўзніклі пад час паўтарыгадзінная гутаркі.

 

Аб чым грукочуць косткі


- Ушчыльнены графік, у якім зараз на двух франтах ваюе «Дынама», небяспечны перш за ўсё фізічным зносам гульцоў. Гэты цяжкі час для трэнераў?
- Цікавы. Уцягнуты ў дваякі працэс. Па-першае, нельга перагрузіць футбалістаў. Бо яны павінны ў асноўным гуляць, а не трэніравацца. Адсюль - па-другое: патрэбна дбайнае планаванне і кантроль за ўсім, што робіш. Ідзем ад матчу да матчу, выразна ўяўляючы працу ў кожны канкрэтны дзень.


- Гэта складана?
- Не, калі ведаеш рэакцыю арганізма на нагрузкі, якія даеш, улічваеш іх накіраванасць і спалучальнасць. Праўда, ёсць яшчэ чалавечы фактар. Даводзілася чуць і такое навуковае меркаванне: як толькі справа тычыцца спорту вышэйшых дасягненняў, фізіялогія сыходзіць на другі план, а на першы выходзіць псіхалогія. Гэта таксама прымаем да ўвагі.


- На світанку футбольнага суверэнітэту даводзілася сустракаць іншае трэнерскае стаўленне да графіку «праз два на трэці». Маўляў, няма нічога лепш і прасцей: учора згулялі, сёння - лазня, на заўтра - перадгульнявы занятак, на наступны дзень - матч ...
- Так, такое меркаванне мела права на жыццё. Хоць яшчэ на світанку суверэнных чэмпіянатаў мне пашчасціла пагуляць пад кіраўніцтвам Сяргея Бароўскага. І трэнерскія метады, якія ён прапаведваў, ужо тады здаваліся абсалютна наватарскімі. Стары падыход складаўся з бессістэмных нагрузак, пры якіх выжывалі самыя моцныя. А ў «Маладзечна» усё будавалася на прынцыпах спалучальнасці. Памятаю, чакаў сур'ёзных нагрузак: ну калі ўжо? Прайшоў перадсезонку, але так іх і не адчуў. А пачалі чэмпіянат у цудоўнай форме. Тады і стаў задумвацца, што, акрамя простых аб'ёмаў, у трэніровачнай працы ёсць іншы бок.


- Тыя назірання тычыліся толькі функцыянальнай падрыхтоўкі?
- Не толькі. Дарэчы, у некаторых калегаў да гэтага часу сустракаю перабольшанае ўяўленне аб яе значнасці. Магчыма таму шта гэтай тэме прысвечана вялікая частка спецыялізаванай літаратуры на рускай мове. Але «фізіка» - гэта толькі шкілет. А калі ў цябе няма цягліц, то бок ведаў па тактыцы, няма галавы, то бок псіхалагічнай падрыхтаванасці, косткі толькі грукочуць. Бароўскі, скажам, ужо ў Маладзечна ўжываў прэсінг у выкананні ўсёй каманды. Кожны з нас адказваў за пэўную нішу. Не скажу, што падабалася вучыцца гэтаму на трэніроўках. Але потым у гульні мы за кошт прэсінгу проста душылі суперніка. І гэта прыносіла задавальненне. Тагачасные зносіны з Сяргеем Уладзіміравічам шмат далі мне ў разуменні гульні. Калі пусціць трэніровачную працу на самацёк, будзеш цалкам залежаць ад падбору футбалістаў. А калі зможаш кіраваць працэсам, то пры добрым падборы выціснеш максімум, з сярэднімі гульцамі ўсё роўна дасі вынік, з няважнымі - будзеш у сярэдзіне.



Што такое тактыка


- Цяперашні форс-мажор у «Дынама» параўнальны з чымсці ранейшым у вашай кар'еры?
- Пры нармальным наборы «жывых» футбалістаў такі графік быў бы нармальным. Пачыналі сезон з пяццю апорнымі. Маючы столькі даволі кваліфікаваных гульцоў у важнай зоне, мы вар'іравалі тактыку, ужывалі ратацыю. Але потым апорныя паўабаронцы адзін за адным былі траўмаваныя, а Быкаў і Корзун выбылі з шэрагаў на працяглы тэрмін. Прычым не з нагоды заган трэніровачнага працэсу, а ў гульнявых стыках, што немагчыма пралічыць. На матч з «Насьяналем» на гэтай пазіцыі ў нас застаўся адзін Нікаліч. Такога аўралу раней перажываць не даводзілася. Нападнікаў яшчэ можна замяніць - флангавым, апорнымі гульцамі. А вось апорных паўабаронцаў нападаючымі - вельмі складана.


- Па-мойму, з папраўкай на такія кадравыя цяжкасці вы дамагліся бліскучага выніку.
- Гэта была пакуль самая складаная гульня ў цыкле. Бо сутыкнуліся яшчэ і з недахопам інфармацыі пры падрыхтоўцы. Калі пра фінскі і румынскі клубы ведалі нямала і здолелі многае пралічыць, то відэа першага афіцыйнага матчу «Насьяналя» у Інтэрнэце не знайшлі. Вывучалі суперніка па кантрольных сустрэчах, па матэрыялах мінулага сезону.


- Як выйшлі на ідэю згуляць у тры цэнтральных абаронцы?
- Прааналізавалі статыстыку, змены ў складзе «Насьяналя». Рандон быў там у мінулым сезоне лепшым бамбардзірам - дванаццаць мячоў. У наступных гульцоў -  сем, шэсць, чатыры. Прычым усе гэтыя гульцы сышлі. Зрабілі нарэзку галоў Рандона. Дзве траціны - пасля флангавых падач. Гэта значыць пры сярэднім росце ён нядрэнна гуляе галавой. Плюс дадаліся высокія нападаючыя Сук і Рэжыналду. Трэба было нейтралізаваць гэтыя козыры, зачыніць магчымыя зоны прарываў у штрафную. Дарэчы, мне вельмі спадабалася, як працавала падобная схема ў «Шахцёра» у выязным матчы супраць БАТЭ, як там будавалася контргульня. У прынцыпе гэта быў выйгрышны для салігорцаў матч, там усё ішло пад іх дыктоўку.


- Заўважым, гэта было ў дзень адкрыцця мундыялю, калі мы яшчэ не падазравалі аб маючых адбыцца там паваротах у тактыцы. Бароўскі працаваў на апярэджанне трэнду.
- Так, а потым чэмпіянат свету выявіў тэндэнцыю: калі маеш добрую тройку цэнтральных абаронцаў і пару разбуральнікаў у апорнай зоне, суперніку вельмі складана.


- Ці правільна дапусціць: будзь у вас усё ў парадаку з кадрамі, вы роўна маглі б супрацьпаставіць партугальцам гэты варыянт?
- Пяцьдзесят на пяцьдзесят. Часам думаем над складам да апошняй хвіліны. Усплываюць розныя нюансы. Абмяркоўвалі такі варыянт і да матчу супраць БАТЭ, і перад «Клужам». Ідэя лунала ў паветры і матэрыялізавалася ў паядынку супраць «Насьяналя».


- Гэта значыць варыянт не разовы?
- Яшчэ досвед маёй працы з Бароўскім навучыў: мяняць тактыку ў залежнасці ад таго, як гуляе супернік, і ўлічваючы свае моцныя бакі, - важная зброя трэнера. Алег Кубараў раз прывёз з курсаў катэгорыі «Pro» прыгожы афарызм з лекцыі Алега Базілевіча: тактыка - уменне рабіць тое, што зручна вам і нязручна суперніку.



Пірожныя з соллю


- Ваш жыццёвы шлях уражвае схільнасцю да змены месцаў. Гэта выпадковы набор фрагментаў альбо лагічна выбудаваны сюжэт?
- Пытанне аб мінулым гульца або аб трэнерскай кар'еры?


- Вам зручна так яго падзяліць?
- Так, бо адрозніваюцца матывы. Кажуць, у мяне аналітычны склад розуму. Хутка вучуся. З залатым медалём скончыў сярэднюю школу ў Мазыры, быў выдатнікам ў інстытуце. І як футбаліст, лічу, рухаўся па ўзыходзячай. Калі разумеў, што каманда ўжо не дасць нічога новага ў плане росту, шукаў мацней. Толькі ў Фінляндыю ад'язджаў дагульваць. Але і там узровень чэмпіянату апынуўся на той час вышэйшы за беларускі. Мне заўсёды было важна нешта вынаходзіць. Пра працу з Бароўскім ўжо распавёў. Яшчэ адно важнае знаёмства здарылася ў латвійскім «Дынабургу». Трэнер Віктар Уладзіміравіч Кузьмічоў быў там правадніком сістэмы падрыхтоўкі «Спартака» часоў Бескава. Мінімум бегу і скокаў - усё рабілася «праз мяч». Вёў канспекты тых заняткаў. Вяртаўся да іх у першы час трэнерскай працы, аналізаваў тыднёвыя мікрацыклы і пераконваўся, наколькі гэта было правільна з пункту гледжання тэорыі спорту. Такая цікавасць і вяла з клуба ў клуб. Калі ў «Дынабургу» прапанавалі паехаць у Кітай, пагадзіўся адразу. Далёкая краіна, зусім новы досвед. Вось уявіце: збор у Куньмінге, 2340 метраў над узроўнем мора. Усе дванаццаць клубаў паўтара месяца рыхтуюцца да сезону на закрытай базе. Ахова па перыметры, роў з вадой - выбрацца можна толькі праз КПП. Натуральна, кітайская ежа. Першы час яна смачная. А потым страўнік яе адхіляе. Легіянеры-еўрапейцы там аддавалі перавагу яечні і каве. І вось раз на абедзе ўбачылі памідоры. Так ўзрадаваліся! А яны з цукрам. Назаўтра бачу, як радасныя расейцы нясуць паднос з пірожнымі. Ну, я і пажартаваў: калі памідоры ўчора былі салодкімі, то па сюжэце сёння пірожныя павінны пасаліць. Каштуюць - так і ёсць ...


- Ёсць гульцы, у якіх можна распазнаць будучага трэнера?
- У Жодзіне гуляў Дзіма Клімовіч, зараз ён у «Зімбру». Хлопец скрупулёзна ва ўсё ўнікае. Яшчэ Рома Кірэнкін - наколькі цікава з ім пра футбол размаўляць! Але дапытлівасць - гэта другое. Галоўнае, што гэтыя хлопцы - асобы. Могуць паспрачацца, выказаць сваё меркаванне.


- Хто падыходзіць пад гэтую характарыстыку ў «Дынама»?
- Думаю, Дзіма Молаш, Ігар Стасевіч, Слабадан Сімавіч, Ігар Варанкоў.



Барселона з 2002-га


- Падазраю, да трэнерскай працы вы рыхтавалі сябе загадзя.
- Калі шчыра, будучыню з ёй як раз не звязваў. Усё атрымалася спантанна. Наша Дзяржынская «Лівадыя» выйграла першынство вобласці, выйшла ў другую лігу. І пасля першага матчу ў Шклове мне сказалі: вось каманда - наперад. У той сезон у Дзяржынску яшчэ збіраліся поўныя трыбуны. А для мяне ў футболе заўсёды шмат значылі эмоцыі. І адразу адчуў на броўцы такі азарт! Ён быў параўнальны з адчуваннямі ад гульняў у другой саюзнай лізе і ў вышэйшай беларускай.


- Ну, на адным драйве ў трэнерскай справе доўга не працягнеш ...
- Згодны. Адзін раз павёз дачку на дынамаўскі кірмаш - набыць ранец да школы. Федэрацыя кватаравала тады яшчэ на Кірава, каля стадыёна. Вось і сустрэў на падыходах свайго былога інстытуцкага выкладчыка Генадзя Адольфавіча Рымашэўскага. «Як справы?» - «Пытанняў да вас шмат». - «Дык заходзь». Стаў наведвацца да яго раз на тыдзень, потым - раз у дзва тыдні. Ён цярпліва тлумачыў, як планаваць трэніравальны працэс. Гэта мяне захапіла. Праз год - яшчэ адна вызначальная сустрэча. З іншым выкладчыкам, Раманам Мікалаевічам Меднікавым. Тут быў погляд на прафесію пад зусім іншым вуглом. Прынцыпы пабудовы гульні, працэсы яе развіцця. Многае, аб чым Меднікаў казаў у 2002 датычна ўзаемадзеяння гульцоў, пераладжвання, я тады не зразумеў. Проста не быў яшчэ гатовы да ўспрымання гэтых ведаў. А толькі праз дзевяць гадоў убачыў наглядную ілюстрацыю да тых меркаванняў - гульню гвардыёлаўскай «Барселоны».


- Вось так ланцужок выпадковых падзей і сустрэч можа прадвызначыць лёс?
- У маім жыцці выпадковых падзей не было. Выпадак - гэта шанец, які табе даецца. Ты яго альбо забіраеш, альбо не. Мне вось, да прыкладу, сёння раніцай, з аднаго боку, неапісальна пашанцавала. На базе спампаваў з Інтэрнэту адразу пяць карысных кніг. Нечаканы бонус, выпадковасць. Праўда, гэта быў матэрыял, які даўно шукаў і ня мог знайсці.


- Праглядаеце без перакладу?
- Па-ангельску - свабодна. У іспанскай за апошнія пяць гадоў таксама спрактыкаваўся. Магу зразумець агульны сэнс тэксту. Калі неабходна паглыбіцца - шукаю перакладчыка або карыстаюся электронным. Гэта ўжо дэталі працэсу. Бываюць кнігі, дзе карыснымі аказваюцца ў выніку абзац-два ці нейкая схема ...


- Вы ўвасабляеце адну маю мару. Аб часе, калі ўсе трэнеры беларускіх элітных клубаў будуць аднолькава ўпэўнена мець зносіны з журналістамі як мінімум на дзвюх мовах, адна з якіх англійская.
- У школе і інстытуце вучыў французскую. Але без практыкі хутка ўсё забыўся. Базавыя веды англіскай прывёз з Кітая. Калі ад'язджаў туды, на вакзале вырашыў выдаткаваць рэшту беларускіх грошай на бутэльку пепсі, але па звычцы прытармазіў ля кніжнага шапіка. Убачыў «Руска-ангельскі слоўнік для школьніка», купіў і кінуў у торбу. І ён вельмі спатрэбіўся па першым часе. У Кітаі мне сказалі: мова на выбар - англійская альбо кітайская. І зноў выпадак-шанец. У аднаго з аднаклубнікаў-шведаў сяброўка апынулася выкладчыцай англійскай. Яна стала са мной займацца. Кожны дзень давала мне порцыю матэрыялу для засваення, потым правярала. Праз два тыдні загаварыў.



Гняздо і клетка


- Рамяство журналіста, як і трэнерскае, заснавана на метадычных запаведзях. Адна з іх гаворыць: вялікае інтэрв'ю павінна трымацца на пары займальных жыццёвых гісторый. З вашым «бэкграундам» грэх гэтае правіла не выканаць.
- У 2008 годзе ў жодзінскім «Тарпеда» мы цалкам перагледзелі сістэму падрыхтоўкі да сезону ў параўнанні з папярэднім. Паспрабавалі істотна пацясніць «класіку» працай з мячом. Гэта таксама прадугледжвала высокія нагрузкі. Пікавая выпала на сярэдзіну цяжкага і аб'ёмнага збору. Прадугледвалася пятнаццаць раз згуляць «чатыры на чатыры» па чатыры хвіліны. Гэта вельмі цяжка. Алег Кубараў выказаў занепакоенасць, што гульцы проста пяройдуць на крок. Трэба было знайсці для іх матывацыю. І вось што мы прыдумалі. Галоўны трэнер перад заняткам патлумачыў, што яно вельмі важнае і што правесці яго даручана мне. Кажу перад шыхтам: сёння ў нас адзіны раз праца без мяча, чыста бегавая. Ёсць добры адрэзак на ўзбярэжжы. Трэба прабегчы пятнаццаць разоў па кіламетры.
Апорнік Яша Залеўскі рэзка збялеў. Астатнія таксама засмуткавалі. Праходзім міма поля - там размяжоўка. Пытаюцца: а гэта навошта? Адказваю: для працы брамнікаў. Ідзе разміначны «квадрат» - цішыня мёртвая, рыхтуюцца паміраць. Скончылі, апранаюць красоўкі. Напружанне расце. І тады кажу праз паўзу: хочаце - можам замяніць бегавую частка на гульнявую, толькі неабходна добранька парухацца. Яны з такім задавальненнем і энтузіязмам ўсе выканалі! Толькі Кірэнкін задуму раскусіў і падсумаваў: ужо лепш бы беглі пятнаццаць па кіламетры ...


- Алег, быць увесь час другім, дапамагаць камусці - гэта свядома абранае вамі амплуа? Альбо нейкая клетка, з якой ёсць жаданне вырвацца?
- Хутчэй другое. Але, скажам, у 2007-м памочнікам у Жодзіна ішоў свядома. Пасля дубля «Дарыды» і групы юнакоў у «Мінску» хацелася даведацца, як усё ўладкована ў клубе вышэйшай лігі. Трэнерская градацыя ў «Тарпеда» была шмат у чым намінальнай, для штатнага раскладу. А фактычна ў нашай брыгадзе была роўнасць: Кубараў, Валодзя Журавель і я. Але па сканчэнні часу адчуў, што час, як птушаню, вывальвацца і з гэтага гнязда. Ляцець або разбівацца. Калі запрасілі асістэнтам у «Мінск», далі карт-бланш у планаванні і вядзенні трэніровачнага працэсу. Ступень творчай самастойнасці там была высокая. У Віцебск мяне паклікаў Бароўскі. Даўно хацеў папрацаваць з ім у трэнерскай звязцы. Сяргей Уладзіміравіч спрабаваў запрасіць мяне яшчэ ў Брэст, але тады не атрымалася. На дзень растання з «Віцебскам» у мяне было тры запрашэнні з вышэйшай лігі. Але іх анулявала тое скандальнае інтэрв'ю пры сыходзе. Па сэнсе ўсё ў ім было правільным, а тое, як абышліся з Бароўскім, было подласцю. Шкада, карэспандэнт сёе-тое са сказанага мною паднёс са скажэннямі. Пасля таго выпадку праглядаю перад публікацыяй усе інтэрв'ю ... У пачатку гэтага году атрымаў яшчэ адну прапанову на пасаду галоўнага. Але дзейнічае кантракт з «Дынама». А мой прынцып: са свайго боку ўсе заключаныя пагадненні выконваць да канца.


- А як жа «Нёман»?
- У Гродна магчымасць майго сыходу ў іншы клуб была агаворана ў кантракце першапачаткова. І пераход у «Дынама» быў, несумненна, прафесійным крокам наперад.



Казырная карта Жураўля


- Які набор уменняў, які робіць вас пажаданым у ролі памочніка?
- Ёсць простае правіла: рабі, што абавязаны, і будзь, што будзе. Выконваю ўсё, што мне даручаюць. У нас выдатныя адносіны з Кубаравым, і я мог прыйсці да яго з якой-небудзь ідэяй. Але часам разумеў, што Алег з ёй не згодны, ці яму гэтая парада не патрэбная. Бывалі перадканфліктныя сытуацыі. А потым мне трапілася мудрае выслоўе: парада добрая тады, калі пра яе просяць. Узяў гэта за прынцып. Як, напрыклад, будаваў адносіны з Мааскантам? Адразу пералічыў яму ўсё, за што гатовы быў узяцца. Ён вызначыў кола маіх абавязкаў. Заставалася выконваць іх найлепшым чынам.


- За што вы адказвалі ў штабе Маасканта?
- На мне быў аналіз супернікаў па беларускай лізе - Роберту не хапала ведаў пра клубы і спецыфіку гульцоў. Тактычная падрыхтоўка да матчу. Пераканаў Маасканта «пасадзіць» ўвесь трэніравальны працэс на кантроль, ужываць палары. Рыхтаваў выкладкі па трэніроўках і асобным мікрацыклам. Ездзіў у разведку. Адказваў за працу з абаронцамі. Праводзіў размінку. Роберт на выпадак, калі б застаўся ў клубе, абмяркоўваў магчымасць даверыць мне фізпадрыхтоўку.


- Вы не сышлі з галандцам пры яго адстаўцы. Як гэта суадносіцца з прынцыпамі трэнерскай салідарнасці і этыкі?
- Я першапачаткова прыходзіў на кантракт у «Дынама» і не браў ніякіх абавязкаў перад Мааскантам. У Жодзіна, напрыклад, была іншая гісторыя: прыйшлі разам - так і сышлі. З «Мінска» сышоў сам. Калі з «Віцебска» выжылі Бароўскага, адразу сказаў яму, што не бачу сэнсу заставацца. Падобная сітуацыя была ў Гомелі ў звязку з Кубаравым. А ў «Дынама» я прыйшоў для ўладкавання на працу менавіта ў клуб.


- З прыходам Уладзіміра Жураўля круг вашых абавязкаў ...
- ... Стаў яшчэ шырэй. Узаемаадносіны таксама змяніліся. Складаем тыднёвы план. Усім штабам прыязджаем на базу за некалькі гадзін да трэніроўкі, падрабязна яе абмяркоўваем. Выходзячы на поле, кожны выразна ўяўляе, што павінен рабіць.


- Пры Маасканце было інакш?
- Трошкі грубаватае параўнанне. Але ў яго ўсё выглядала так, як у многіх легіянераў, якія прыязджаюць у Беларусь. Роберт казаў: будзе толькі так і не інакш. А зараз мы больш адкрыты для абмеркавання нюансаў. Бывае, паспрачаемся, разыйдземся па пакоях, а праз пяць хвілін збіраемся зноў і знаходзім агульны назоўнік. Нядаўна прачытаў англіскую кніжку пра тое, як менеджэры прэм'ер-лігі выбудоўваюць узаемаадносіны ў камандах. Там выразна распісана паслядоўнасць задач і дзеянняў. Мы выбудоўвалі гэта інтуітыўна, але ў цэлым усё, на маю думку, рабілі правільна.


- У Жураўеля моцная дыктатарская нотка?
- У Валодзі добрая разважлівасць. Вось я ў сілу характару магу ускіпець, адрэзаць. А ён, хоць і маладзейшы, у гэтым сэнсе мудрэйшы. І прымае больш дакладныя рашэнні. Узважаныя адносіны з гульцамі і калегамі ў розных сітуацыях - гэта яго казырная карта.


Вернасць ў малым


- У футбольным сэнсе вы чалавек Свету. Вось, скажам, Журавель - спрадвечны дынамавец. Яму не трэба спецыяльна настройвацца на дынамаўскую хвалю. А ці цяжка раз за разам абарочваць сябе ў веру новаму клубу?
- Не цяжка. Журавель, дарэчы, таксама не карэнны дынамавец. Мы абодва раслі ў Мазыры. Магу прызнацца, што нават у пачатку 80-х, калі грымела мінскае «Дынама», маім прыярытэтам было «Дынама» кіеўскае - каманда больш магутная і лепш арганізаваная. А ў цяперашняй прафесіі мне важней за ўсё пераканаць гульцоў у тым, што ты маеш у сваім распараджэнні лепшых з магчымых футбалістаў. Ты проста прыходзіш у каманду і пачынаеш са стоадсоткавай аддачай працаваць з тымі спартоўцамі , якія табе дасталіся. Брэнд вялікага значэння не мае. Можна біць сябе ў грудзі з эмблемай і нічога не рабіць. А можна, як дынамавец Бескаў, прыйсці ў «Спартак» і пабудаваць новую гульнявую філасофію, якую да гэтага часу ўспрымаюць як спартакаўскі футбол. Галоўнае ў камандзе - людзі. У Бібліі ёсць добрае месца: «Калі вы ў малым былі не дакладныя, хто вам дасць большае?» Калі дасягнеш максімуму з гэтымі гульцамі, прыйдзе час, калі табе дастануцца лепшыя. А потым яшчэ лепш. Свайго кшталту дыялектыка.


- Адкуль у вас веданне Святога Пісання?
- Заўсёды ішоў ад адваротнага. Калі ў савецкай школе казалі пра нешта як аб няправільным і дрэнным, мне палымяна хацелася спазнаць гэта дрэннае і няправільнае. Дайшло да хрысціянскай веры - і ёю зацікавіўся. Першая Біблія з'явілася ў мяне ў Маладзечна - купіў у кнігарні, паколькі яна ў той час была вялікай рэдкасцю. Саша Кісцень ўсё дзівіўся: ты што, у святары сабраўся? А для мяне гэтая кніга была і застаецца крыніцай натхнення і мудрасці: і ў цяжкія, і ў радасныя часы. Гэта ўсё ж вечнае. А ўсё, што вакол, яно мінуча.



Захапленне Мурыньё


- Што стане вырашальным у цяперашнім суперніцтве «Дынама» і БАТЭ?
- Тут шмат складнікаў. Кожны вялікі клуб, да якіх належаць «Дынама» і БАТЭ, - складаная структура. Каманда - вяршыня айсберга. Усё астатняе, аж да дворніка на базе, пад вадой. Хто лепш спрацуе як адзінае цэлае - гэта ў выніку ўсё і вырашыць.


- Па логіцы, выхад у групу Лігі Еўропы ўскладніць вам спрэчку за чэмпіёнскі тытул.
- З аднаго боку - вядома. Але для мяне ключавым аргументам пры пераходзе ў «Дынама» быў удзел у еўракубках. Гэта адмысловы драйв. На лёсаванні выскоквае незнаёмы клуб. У цябе два дні, каб сабраць і сістэматызаваць пра яго інфармацыю, знайсці фактары, за кошт якіх можна перамагчы. Але самае інтрыгуючае, што там такія ж дапытлівыя людзі шукаюць, што супрацьпаставіць табе. Гэта не спрэчкі на ўнутранай арэне, дзе ведаеш ўсіх і ўсё пра ўсіх, дзе можна выйграваць за кошт перавагі  ва ўзроўні футбалістаў. У еўракубках табе супрацьстаяць, як правіла, гульцы не ніжэй узроўнем і не горш падрыхтаваныя. І тут на першы план выходзіць мастацтва трэнераў. Успамінаю захапленне Жазэ Мурыньё ў «Інтэры»: як мне падабаецца Італія - тры разы за матч памяняў сістэму гульні, а супернік адказаў тым жа! Футбол на высокім узроўні ўсё больш ператвараецца ў шахматную партыю. Гэта магчымасць не губляць адчуванне рэальнасці, ацаніць узровень, на якім знаходзішся. Гэта шанец пераканацца, што рухаешся ў правільным кірунку. І што не адстаў.

 

 

Сяргей Новікаў, газета «Прэсбол» , 126 (3499) ад 26 жніўня 2014 г.
www.pressball.by

 

Пераклад матэрыяла зроблемы сайтам ФК Дынама-Мінск


 

Каментарыi

Для таго, каб пакінуць каментар, неабходна аўтарызавацца на сайце